صادر نمودن مجوز جهت اعتراض،اعلام و یادآوری و هر گونه تحرکات دسته جمعی در اماکن عمومی توسط دولت ایران، طبق اصولی از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.اگر دولت کنونی جمهوری اسلامی ایران اصول قانون اساسی ،مصوبه ۱۳۵۸ را به رسمیت شناخته باشد مجوز های صادره از این قرارداد اجتماعی و از اصل ۲۷این قانون پیروی خواهد نمود.

اگر اتنیک هایی مانند ارامنه مجوزات لازم را اخذ کرده باشند ( می دانیم نیازی به کسب تکلیف از هیچ ارگانی طبق قانون نیست) که علیه اکثریت ملت شعارها و تحرکاتی انجام شود ،طبق همان اصل ۲۷قانون اساسی (تشکیل اجتماعات و راه‏پیمایی‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است ) ملت ها نیز می توانند این اصل را به اجرا در آورند و نیروهای امنیتی هم وظیفه برقراری نظم و تامین امنیت جانی راهپیمایی کنندگان را دارد.پس مجوزات لازم در همه پرسی سال ۵۸ به ملت ها ، گروهها و غیره داده شده است.

نقطه جالب توجه در این است که امروز اتنیکی به میدان آمده و شعارهای مرگ بر ملتی سر می دهند که شمشیر اسلام و ابروی اسلام است.اصل ۲۷قانون اساسی بر پایه ایدئولوژی اسلامی بنا شده است و در تعریف اصل ۲۷هم تاکید شده است که مخل مبانی اسلام نباشد آیا با عمل ضد اسلامی با اشغال سرزمین اسلام (قره باغ) که با جنابات فجیع انسانی همراه بود و با تبلیغ آن یعنی(قره باغ سرزمین عرامنه است)به طور رسمی در ایران اسلامی ادامه دارد، با اخذ مجوز از دولت به اصطلاح حامی مسلمانان،برای نشان دادن تنفر از ایدئولوژی اسلامی در تضاد نیست؟یا دولت جمهوری اسلامی خود دولتی غیر اسلامی و غیر ملی است و تلاش دارد راه بر مسلمانان را تنگ و بر فتوحات بعد از جنگ های سلیبی مسیحیان اضافه کند و یا سیاست های ضد ملی دارد و تلاش بر ایجاد اختلاف و درگیری با ملت ها را در ذهن می پروراند.هیچ سیاست مداری بی دلیل بازی سیاسی انجام نمی دهد.

هر گونه تحرکاتی از طرف هر اتنیکی و قدرتی که منافع ملی را تحدید کند ،ملت خود واکنش نشان خواهد داد .خطوط قرمز ملت ها مشخص است و توصیه ای که به مسئولین داریم صبر ملت را امتحان نکنند. و تلاششان بر ایجاد صلحی پایدار باشد نه ایجاد اختلاف.انتظاری که از دولت اسلامی می رود اجرای کامل ایدئولوژی اسلامی و حقوق بشر است.کمک نمودن بر تفکرات گروهی افراطی از جمله داشناکسیون، پان آریایی، پانفارسیسم فاشیسم و گروههای تروریست غرب ایران، آینده ملت های خاورمیانه و ایران را به خطر می اندازد راه حل بحرانهای داخلی و جبران اشتباهات سیاست خارجی نیست.