رودهای شهرچایی و دره‌چایی اورمیه مامن و ماوای خاطرات خوب و شیرین منند. چمنزارهای شیب‌دار اطراف آنها و سایه چنارهایشان. هرگاه که در ازدحام شهرچایی گم می‌شدم خودم را در خلوت و انزوای دره‌چایی پیدا می‌کردم.

حالا تمام طول رودخانه دره‌چایی را با سازه‌های بتنی بزرگ پوشانده‌ و به خیابان تبدیل کرده‌اند. نه آبی دیده می‌شود و نه شُرشُری شنیده می‌شود. محله‌های دره‌چایی و دوققوزپیلله و روستای قدیمی چاربخش دیگر آن زیبایی، طراوت، خنکی ونشاط گذشته را ندارند. شهرسازان و رودخواران بتن را جایگزین همه آنها کرده‌اند و هربار که باران تندی نازل می‌شود آب جایی برای رفتن پیدا نمی‌کند؛ جز کوچه‌ها، خانه‌ها و مغازه‌های مردم. و این چنین پای ستاد بحران به زندگی ما باز می‌شود.

چه خوب که خاطرات ما از آب روان و درختان ساخته شده‌اند، نه از بتن. چه خوب که خاطره‌ای از جهان آبی گذشته داریم تا حسرت از دست دادن آنها ما را به تکاپو وادارد. بدا به حالا آنانکه تسلیم دیواره‌های بتنی شده‌اند و خوشا به حال ما که هنوز خاطرات و رویاهایمان را داریم و از شهرداران، فرمانداران، استانداران و دزدان و دروغگویان بیزاریم.