آقای نصیری در فراز نقل شده در بخش قبلی فرموده است:

«هنگامی که زبان فارسی به عنوان زبان هویّت واحد ایرانی برگزیده شد، زبان ترکی هنوز در شمار زبان های ایرانی در نیامده بود.» این گفتۀ ایشان حداقل دو نکته دارد. نخست اینکه شکست، استحاله و خالی کردن میدان از سوی زبان یا زبان های به زعم ایشان ایرانی در برابر ترکی را پذیرفته اند؛ دیگر اینکه جناب نصیری از تاریخ کم می دانند یا تاریخ را گزینشی می خوانند. حضور زبان ترکی و ترکان در ایران و بخصوص در آذربایجان بسیار دور از زمانی که ایشان ادّعا می کنند، صورت حقیقت به خود گرفته بود. نقل چند نمونه بد نیست، شاید رفع اشتباه یا عناد کند.

دکتر ابراهیم باستانی پاریزی در بارۀ حضور ترکان از دوران پیش از اسلام و بعد از آن در ایران می نویسد:

« نباید فراموش کرد که از 1300 سال ایران بعد از اسلام تا مشروطه، شاید بیش از 200 سال نباشد که فارسی خالص، زبان خصوصی درباریان و اهل دیوان بوده باشد. دو سه قرن اوّل اسلامی که همه عربی گو و عربی شناس شده بودند. بعد از غزنویان لابد می بایست نوعی حرف زد که البتکین ها و سبکتکین ها و آیتکین ها و ایناخها بفهمند، بگذریم از اینکه پیش از اسلام هم، بهرام گور «اندر حرب گاه [میدان جنگ] ترکی گفتی.» لابد برای اینکه سپاهیانش بیشتر از ترکان بوده اند. همان که در کتب قدیم ما نوشته بوده اند که جاماسب ترکانه صحبت می کرده-است؛ شاید مقصودشان این بوده که او نیز به زبان ترکی، مثل بهرام گور آشنا بوده است، همچنان که آنجا که گیو با افراسیاب صحبت می کرد، کلامشان بر ترکی بود. گیو در جستجوی کیخسرو به توران زمین رفت و :
همی تاخت تا مرز توران رسید
هر آنکس که در راه تنها بدید
زبان را به ترکی بیاراستی
ز کیخسرو از وی نشان خواستی
در دورۀ سلجوقی که وضع کاملاً روشن است ... » (رک . ترکان و بررسی تاریخ، زبان و هویّت آنها در ایران، حسن راشدی، تهران، اندیشۀ نو، چاپ دوم، 1387، صص 85 ـ 84)
این نکات دلالت کننده بر رواج ترکی در ایران قبل و بعد از اسلام تماماً بر منابع فارسی متّکی است و آقای نصیری و شرکای ایشان نمی توانند در باب منابع و مآخذ چنین مطالبی تشکیک کنند.