جامعه ی بسته ای در این جغرافیا می بینیم،فریاد ها را بشنوید. دلمان خوش بود که قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران از حقوق ملت های این جغرافیا صیانت می کند.رودررو با مامور امنیتی صحبت می کردیم بحثمان طولانی شد.اخر داد زد از چه صحبت می کنی؟هی قانون را پیش می کشی؟

قانون منم.قانون این است که بدون اجازه ما حتی نمی توانی یک لیوان آب وسط میدان بخوری!گفتم قانون برای کنترل توست که از حد میزان خود خارج نشوی جواب داد از قانونی صحبت می کنی که ما هیچ گاه برای اجرای دستورات به آن توجه نمی کنیم.ما قانون خود را داریم و طبق آن عمل می کنیم.راست می گفت هم قانون خود را دارند و هم کلمه حقوق برایشان معنایی ندارد.ملت مطالبه گر در مقابل دولت رادیکالی قرار دارد.نخبگان این ملت به یقین رسیدندو از دانشگاهها شروع به درخواست کردند.اما توجهی به درخواست آنها نشد.

ملت در خیابان ها حقوق خود را طلب می کنند،دولت خیابان ها را با ماموران باتوم و سلاح به دست پر می کند..ملت در قلعه ها فریاد می زند،دولت کوه را محاصره می کند.ملت با فریادهایشان ورزشگاهها را به لرزه در می آورند و حقوق خود را می خواهند،دولت برای حذف امیدها،باشگاهها را منحل می کند .دولت هزینه می کند تا سیل خروشان ملی را کنترل کند ، این سیل بیشتر ویرانگر می شود.دولت تلاش می کند مسیر قدرت اراده ملت را منحرف کند ،بیشتر در دام تبعیضات گرفتار می شود و اراده ملت فزونی می یابد.

صدای ملت در قلو گیر نکرده است بلکه شما صدای ملت را نمی شنوید.ملت چیزی جز اجرای عدالت نمی خواهد ملت جز ارامش نمی خواهد،ملت جز رفاه اجتماعی و امنیت نمی خواهد ،در یک کلمه ملت زندگی می خواهد. علی با ولی برای هیچ ملتی فرقی ندارد اگر عدالت پیشه باشند.ملتی که غذایی برای خوردن ندارد تا زنده بماند،دین را تبلیغ نکنید که دین را به قرص نانی می فروشند.برای زنان پا برهنه از چادر سر صحبت نکنید که دغدغه ذلف پریشان را ندارد.اگر به ندای مطالبه گری ملت ها گوش ندهید به اجبار با صدای شیپور گوش هایتان را به درد می آورند.