بعد از این نصیری مباحث نظری خود را به عالم واقع، سیاست و وقایع معاصر وصله می زند و می گوید:

« از جمله کج راهه هایی که پانترک ها در آن گام نهاده اند، استفاده دل به هم زن از ترکیب های مجعول «آذربایجان جنوبی» برای اشاره به مناطق ترک زبان ایران و «آذربایجان شمالی» برای اشاره به جمهوری آذربایجان فعلی است که یادآور دوران جنگ سرد و تقسیم مناطقی از جهان به شمالی مترقی و کمونیست و جنوبی ارتجاعی است که می بایست روزی با یورش ارتش سرخ در آغوش کشور شوراها بیفتد، مانند ویتنام و کره و غیره. جای شگفتی نیست که امثال حیدر بیات، که گویی چند دهه ای نسبت به تحولات عالم عقب مانده اند، هنوز گمان می کنند که تجزیه طلبان فرقه دموکرات را سلطنت طلبان و فئودال ها بیرون کردند. شاید فراموش کرده است که بقایای همان فرقه به محض اینکه راه فراری از شوروی پیدا کردند، از جهنم کشور شوراها خارج شدند، طوری که بیان تجربه تلخ آنان از عهده این بیت سعدی برآید که: هرکه گریزد ز خراجات شام/ بارکش غول بیابان شود. انگشت کردن کنونی پان ها در لانه ماران الهام علی اف و اردوغان، تکرار تجربه تجزیه طلبان سابق است.

تناقض گویی بی منطق جریان پانترک در حالی چنان اوجی می گیرد که فرهنگی که مناسبت روز گرامی داشت شعر و ادب در تقویم خود را از شهریار تبریزی می گیرد، متهم به «پتیاره شونیسم» می کند. »

بنده پیشنهاد می کنم هویّت گرایان آذربایجانی برای ممانعت از دل پیچه گرفتن آقای نصیری و شرکا به جای ترکیب های مجعول «آذربایجان جنوبی» برای اشاره به مناطق ترک زبان ایران و «آذربایجان شمالی» برای اشاره به جمهوری آذربایجان فعلی از ترکیب های جایگزینی نظیر: آذربایجان شرقی و غربی یا آذربایجان سفلی و علیا یا آذربایجان این وری و آن وری یا آذربایجان آن سوی آب و این سوی آب یا آذربایجان با کیفیّت و آذربایجان بی کیفیّت استفاده کنند!

جناب نصیری باید بدانند حتّی با نابود شدن کشور شوراها هم جهت های جغرافیایی تغییر نمی کنند و همچنان شمال شمال است و جنوب جنوب و درست تشخیص دادن جهت ها بر عقب ماندن از تحوّلات عالم دلالت نمی کند. خدا را شکر دیگر ارتش سرخی هم وجود ندارد تا آذربایجان این وری مانند ویتنام مورد یورش واقع گردد. با وجود آنچه گفته شد اعتراف می کنم نتوانستم بین حکایت ارتش سرخ و آذربایجان، با بیرون کردن دمکرات ها از ایران آن هم به دست کسانی غیر از سلطنت طلبان و فئودال ها یا فرار بخشی از دمکرات ها از شوروی ارتباطی برقرار کنم. تقصیر از من هم نبود از پراکنده گویی نویسنده ای بود که نه به مدد سواد و قدرت تحلیل بل به یاری احساس و هیجان و سبک خاله زنکی یا کودکانه پیش می تازد و شعارش این است: «یا من برحقم یا بقیّه بر باطل».

سخن آخر در این بخش اینکه نصیری واقعاً نمی داند چرا از شهریار برای روز گرامی داشت شعر و ادب فارسی مایه گذاشته می شود؟! در شعر و ادب فارسی شاعری بزرگ تر از شهریار نبود که روز تولّد یا مرگ او را روز گرامی داشت شعر و ادب فارسی نامگذاری کنند؟! شهریار که در شعر فارسی شاعری درجه چهار یا با قدری ارفاق درجۀ سه است و بزرگی خود را نه با اشعار فارسی که با حیدربابا و سهندیّه و غرل های ترکی حاصل کرده است.