گروه باریش سسی کلیپی در مورد توجه ویژه محمدرضا زنوزی به توسعه و پیشرفت زادگاهش زنوز تهیه و منتشر کرده است. این اقدام می‌تواند انگیزه و تلنگری باشد بر هزاران سرمایه‌داری که زادگاه و وطن خود را فراموش کرده‌اند و مسئولیتی در قبال آن برعهده خود نمی‌بینند.

و اما بولود قاراچورلو (سهند)؛ شاعر بی‌بدیل آذربایجان یکی از پیشتازان بازگشت به وطن و تلاش برای رونق اقتصادی آن بود. سهند توانست با تلاش شبانه روزی سال‌های مدید، کارخانه‌ای در تهران راه اندازی کند و به محض آنکه شرایط اقتصادی خود را به ثبات رساند، با خود گفت: «حال که توانسته‌ام علاوه بر خود و خانواده‌ام، امکان معاش دیگران را نیز فراهم کنم، چرا این کار را در شهر و دیار خود ادامه ندهم»؟ او با همین مقصود برای انتقال کارخانه‌اش به شهر مراغه سال‌ها برنامه‌ریزی و تلاش به خرج داد. او به رودخانه سوفی‌چایی و دامنه سهند علاقه زیادی داشت و برای همین در روستای الئیوان زمینی به وسعت ده هکتار خریده و کار ساخت کارخانه و انتقال دستگاههای بافندگی به آنجا را آغاز کرد. سال ۵۶ سال آغاز فعالیت کارخانه «تریکوبافی سهند» در مراغه بود. تعداد کارکنان کارخانه در مدت کوتاهی به ۳۵۰ نفر رسید ولی مرگ نابهنگام سهند در فروردین ۵۸ و اتفاقات غیرمنتظره بعدی کارخانه سهند را در سال ۶۲ به تعطیلی کشاند. زندگی سهند نیز مصداق این شعر اوست که می‌گوید:
اؤزگه چیراغینا یاغ اولماق بسدیر
دوغما ائللریمیز قارانلیقدادیر
یانیب یاندیرمایاق یادین چیراغین
ائویمیز سویوقدور، قیشدیر، شاختادیر.