برای جواب به سوال مطروحه مجبور به مرور فهرست وار حوادث یک قرن اخیر آذربایجان به مرکزیت تبریز به شرح زیر هستیم:

_در دهه ۱۲۸۰ شمسی آذربایجان ۱۰ سال تمام با تغذیه از اتاق فکر علی میسو در انجمن غیبی و با رهبری ستارخان در میدان عینی در صحنه بود.
نتیجه: تصویب و تایید مشروطیت توسط شاه قاجار و تاسیس مجلس شورای ملی

_در دهه ۱۲۹۰ شمسی با دسیسه بیگانگان مانند انگلستان و با عوامل داخلیشان همچون سید ضیا و رضاخان آرمان مشروطیت در آستانه انحراف کامل قرار داشت. اینبار حزب دموکرات آذربایجان به رهبری شیخ محمد خیابانی به پاسداری از آرمان مشروطیت قیام کردند.
نتیجه: آذربایجان توانست به تهران به صورت عملی "نه" بگوید و خودش ۶ ماه مقدرات خود را بدست گرفت.

-در سال ۱۳۲۴ آذربایجانیان که از تبعیض های دستگاه پهلوی به ستوه آمده بودند به رهبری لیدر و شخصیت بی همتای خاورمیانه یعنی سید جعفر پیشه وری قیام کردند.
نتیجه: آذربایجان در طول یک سال و شش روز طعم استقلال را چشید ارزش تحصیل به زبان مادری را تجربه کرد و...

_در دهه ۱۳۵۰ آذربایجان به مرکزیت تبریز توانست تیر خلاص را بر پیکر حکومت پهلوی در ۲۹ بهمن ۵۶ شلیک کند متعاقبا در بهار و تابستان سال ۵۸ مجددا آذربایجان بخاطر انحراف اهداف انقلاب به صحنه آمدند.
نتیجه: صداوسیما از کنترل تندروهای انقلابی خارج و بدست فدائیان خلق مسلمان افتاد.

_ در خردادماه سال ۱۳۸۵ برای اعتراض به اهانت های نژادپرستانه فاشیست های فارس تبریز قیام کرد و به تبع تبریز تمامی شهرهای آذربایجان به پا خواستند و حاکمیت تهران مجبور شد تانک های خود را جهت سرکوب مردم به خیابان ها بیاورد.

نتیجه: هر چند مدام تکرار می کنیم قیام ۸۵ خواسته های حرکت ملی را نهادینه کرد اما در عمل می بینیم:
-روزانه بالغ بر ۳۰۰ کامیون از درختان آذربایجان راهی مرکز ایران می شود.
_حق تراختور بصورت پخش مستقیم ضایع می شود.
_آذربایجان بصورت خاموش همچنان تجزیه می شود(بعنوان مثال گردنه حیران)
_بعد از صد سال از انقلاب بی نظیر مشروطیت همچنان با جمعیت ۴۰ میلیونی حق تحصیل به زبان مادری را نداریم.

یادمان باشد در خردادماه ۸۵ ده ها تن شهید،زخمی،شکنجه و بازداشت شدند.
پس در خردادماه سال ۹۸ باید بنویسیم:

آیا آرمان شهدای سال ۱۳۸۵ آذربایجان را فراموش کرده ایم؟

در تمامی موارد بالا آذربایجان طعم پیروزی را بصورت عینی و عملی چشید و تمامی انقلاب های مذکور با دخالت بیگانگان و فاشیست های فارس سرکوب شد.

اما آرمان شهدای سال ۸۵ قبل از بیگانگان و فاشیست های فارس توسط ما فعالان به فراموشی سپرده شده و می شود چون عملا آذربایجان و جنگلهایش نابود می شود توان سپر کردن جان خود به مانند شهدایمان برای درختان(منبع تنفس فرزندانمان) را نداریم.