فرزاد اسدپور جوان 21 ساله و فرزند یکی از کسبه بازار در زرگرخانه اورمیه بود. او دانشجوی دانشگاه آزاد اورمیه و در عین حال کارگر کارگاه زرگرخانه بود.

فرزاد همچنین یک فوتبالیست حرفه ای بود ولی در عین حال در حرکت ملی آزربایجان فعالیت میدانی میکرد .

فرزاد در روز سه شنبه دوم خرداد ماه در خیابان عطایی اورمیه در جریان راهپیمایی عظیم مردم اورمیه در اعتراض به روزنامه ایران مجروح گشته که یک روز پس از انتقال به بیمارستان، به آرزوی خود (شهادت در راه آزربایجان) رسید.

تاریخ شهادت وی روز سوم خرداد ماه، یک روز پس از برگزاری تظاهرات مردم اورمیه می باشد.

در مراسم دفن این شهید با فشار وزارت اطلاعات فقط پدر و مادرش حق حضور داشتند و جالب است ماموران اطلاعاتی مراسم را محاصره کرده بودند.

هم اکنون و بعد از 13 سال از شهادت فرزاد اسدپور آذربایجان با کلان تبعیض های متعددکه از طرف حکومت فاشیستی تهران تحمیل می شود به شرح زیر مواجه است:

_خشک شدن دریاچه اورمیه

_اطلاق عنوان مبهم "استان اورمیه" توسط ردیس جمهور ایران به غرب آذربایجان
_قضیه استانداری تحمیلی و طرفدار تروریست ها در غرب آذربایجان
_قتل عام جنگل های آذربایجان
_استثمار معادن آذربایجان
_شرایط بغرنج اقتصادی آذربایجانیان
_فعالان زندانی
_عدم تحصیل به زبان مادری

_و ده ها مورد از تبعیض های حکومتی که می توانیم فهرست وار ذکر کنیم.

برماست که با اتخاذ تصمیمات معقول و لازمه در آستانه خردادماه سال 1398 و با بررسی نحوه مبارزه با تبعیض ها و خیانت های تهران راه شهید فرزاد اسدپور را ادامه دهیم.

خردادماه و پاسداشت شهدا متعلق به تمامی نحله های فکری از اشخاص گرفته تا تشکیلات ها و جمعیت های آذربایجانی است. امیدوار هستیم قدر این داشته ها را بدانیم و از هم اکنون برای جامعه آذربایجان برنامه های خود را بصورت مکتوب اعلام و در پی اجرای شدن آن قدم برداریم.

در این راه نباید از عملیاتی نشدن برنامه هایمان ترس و دلهره ای داشته باشیم چون عهد ما بر این بود همچون فرزاد اسدپورها خونمان در راه آذربایجان فدا شود و بر روی زمین و خاک آذربایجان بیفتد، اگر سخنان و برنامه مان عملیاتی و اجرای شود سخنمان به روی زمین خواهد افتاد و در این صورت هم چیزی از ما و از تشکیلات هایمان کم نخواهد شد.

ما باید ریسک گر و ریسک پذیر باشیم، ما تورک ها و آذربایجانیان هستی مان را در ایران از دست داده ایم دیگر چیزی برای باخت نداریم.

ما با استناد بر تاریخ شکوهمند تورک ها می گوییم: ترس برای تورک ها معنی ندارد.

یا از قول بابک خرمدین قهرمان نامی آذربایجان مدام نقل می کنیم: اشخاص ترسو هر روز هزاربار و افراد شجاع و نترس در عمرش فقط یکبار می میرد.

حال چگونه است که ما از این می ترسیم که برنامه مان عملیاتی و اجرایی نشود.