یوسف اوهانس یکی از بزرگترین هنرمندان موسیقی آشیقی آذربایجان و چهره ماندگار مکتب اورمیه بود. فقدان او را به هنر آذربایجان، خصوصا به آسوری‌های اورمیه تسلیت می‌گویم. هنر آشیقی مردمی‌ترین هنر ترک‌هاست که علاوه بر ترک‌ها هنرمندانی از اقوام دیگر مانند گرجی، آسوری، تاجیک و تبتی را جذب خود کرده و هریک از آنها خوشه‌ای به این خرمن پربار افزوده‌اند. یوسف اوهانس نیز از همان کودکی جذب این هنر شد و مانند پدرش یعقوب و پدربزرگش ایشو در تعالی مکتب آشیقی اورمیه کوشید.

او هفتاد سال سازش را بر زمین نگذاشت و اشعار ترکی بسیاری را ترنم کرد و به یکی از سمبل‌های فرهنگ اورمیه تبدیل شد. مقصود از "فرهنگ اورمیه" روزگاری است که هنوز توهمات برخی اقوام، اذهان مردم این سرزمین را پریشان نکرده بود و هر فرهنگی به فراخور وزن طبیعی و ظرفیت انسانی‌اش جایگاه مشخصی برای خود داشت.

شاید بهترین توصیف از اورمیه همان گزارشی باشد که محمدامین رسول‌زاده یکصدوده سال پیش (۱۹۰۹/۶/۳۰) در روزنامه ترقی نوشته است: «وقتی در راه به سمت اورمیه می‌رویم با آدم‌هایی که هرکدام به نوعی لباس پوشیده‌اند برخورد می‌کنیم. کردی می‌آید با دستاری بزرگ، شلواری گشاد و شالی کلفت. آسوری‌های اینجا قیافه ملی خود را از دست داده‌اند، بعضی از اینان قیافه ایرانی داشته، پاپاق نمدی بر سر گذاشته‌اند؛ بعضی لباس اورپایی به تن داشته، شاپوی حصیری گذاشته‌اند؛ بعضی لباس قفقازی پوشیده، فوراژکا به سر دارند و بعضی هم لباس کردی و فینه سرخ دارند. آن هم یک ارمنی ایرانی است که می‌آید. نشان ارمنی بودنش کمربند چرمی اوست. رفیق‌اش لباس زرتشتی پوشیده و با یک یهودی به ترکی صحبت می‌کند. اینجا زبان تفهیم و تفاهم در بین افراد ملل مختلف با یکدیگر زبان ترکی است. ترکی در این جا زبان بین‌المللی است. این زبان را هر کسی می‌داند. ارمنی، کرد، روس، فرانسوی، انگلیسی، فارس، آسوری، آلمانی اینجا همه به ترکی تکلم می‌کنند. می‌توانم با این همه افراد مختلف‌الجنس صحبت کنم.