مینوی و تمایلات نژادپرستانه

در آبان ماه سال ۱۳۰۴ شمسی رضاخان با تمهید مقدّماتی از سردار سپهی و رئیس الوزرائی به سلطنت ایران رسید. او به یاری و دستیاری عوامل متعدّدی از جمله حمایت های پنهانی بیگانگان و دوستان متنفّذی که در مجلس و مطبوعات داشت؛

هر روز بر فشار خود می افزود تا در نهایت توانست احمدشاه؛ آخرین پادشاه سلسلۀ قاجاری را با کمک هیئت همراهان و مشاورین خود طی ماده واحده ای که به مجلس پنجم ارائه داد؛ خلع کند و خود به عنوان شاه بر اریکۀ قدرت تکیه زند.

پیش از این مراحل مختلف و به هم پیوستۀ پروژۀ خلع قاجار و به سلطنت رساندن رضاخان در یک دورۀ پنج ساله به انجام رسیده بود. حتّی می توان گفت بخش هایی از برنامه های سیاسی و فرهنگی که قرار بود در سایۀ حاکمیّت این عنصر جدید به مرحلۀ اجرا دربیاید؛ از زمان وزرات جنگ و ریاست الوزرائی رضاخان آغاز گشته بود. در سال ۱۳۰۲ شمسی و هم زمان با دوران صدارت سردارسپه هیئتی مرکّب از یازده نفر، کمیسیون معارف را تشکیل داده بودند. اعضای اوّلیّۀ این کمیسیون را شخصیّت های نامدار سیاسی و فرهنگی آن روز ایران تشکیل می دادند. در این کمیسیون به نام اشخاص معروفی چون: حسن پیرنیا (مشیرالدّوله)، سیّدحسن تقی زاده، ابراهیم حکیمی، ارباب کیخسرو، مهدی قلی خان هدایت (مخبرالسّلطنه)، احمد بدر (نصیرالدّوله)، حاج میرزا یحیی دولت آبادی، حسین پیرنیا (مؤتمن الملک)، سلیمان میرزا اسکندری و محمود علامیردولو (احتشام السّلطنه) برمی خوریم. پنج نفر اوّل از این تعداد عضو لژ فراماسونری بیداری ایرانیان بودند که هر یک در جای خود نقش مهمّی در تخریب بنیادهای اساسی فرهنگ اسلامی و ملّی ایران و تقویت مبانی شاه پرستی و باستان ستایی منحط و بیمارگونه بازی کردند.