در جای دیگری از این مقدّمه مینوی هم می خوانیم:

« از زمان ونداد هرمز تا زمان مازیار دو سه پشت عوض شده و در نتیجۀ آمیزش با عرب، خون مردم طبرستان فاسد شده بود و کثافتهای سامی جای خود را در میان ایشان باز کرده بود. » (مازیار، ص ۱۱)

می توان گفت در اینجا مینوی با صراحت کامل سخن می گوید و بروز رذایل اخلاقی در میان مردم طبرستان را نتیجۀ آمیزش با قوم عرب می داند. از نظر او ایرانی بودن و رذیلت اخلاقی داشتن اجتماع نقیضین است و اگر شاهد نمایان شدن اخلاق ذمیمه در میان مردم ایران باشیم؛ بلاشک این ذمایم اخلاق نتیجۀ تسرّی یافتن آن از ترک و عرب در میان ایرانیان بوده است.

مینوی به اخلاقیّات نیز از دریچۀ ملاحظات نژادی می نگرد. او در جایی که از خیانت برخی سران سپاه مازیار به او سخن می گوید؛ صفت خیانت و برخی دیگر از رذایل اخلاق را سوغات دیگر اقوام می داند که از ایشان به ایرانیان سرایت کرده است:

« تقلّب و خیانت و دزدی و رشوه خواری و پستی های دیگر از طرفی به ایرانیان سرایت کرده و از جانبی دیگر بمردمان نیمه ایرانی و نیمه عرب بارث رسیده بود. حاصل اینکه میدان برای اعمال نفوذ کارکنان حکومت عربی و فسادکاری کسانی که درد اسلام داشتند؛ باز شده بود و لشکریان عرب توانستند بوسیلۀ برخی از سران سپاه بر او دست یابند و اسلام را بیش از پیش قوّت دهند. » (مازیار ص ۱۲)
متن فوق از یک سو بر تمایلات نژادپرستانۀ مینوی و اعتقاد او به تسرّی رذیلت هایی چون: تقلّب، خیانت، دزدی و رشوه خواری از جانب اعراب در میان ایرانیان تأکید دارد و از سوی دیگر بیانگر تعرّض او به دین اسلام و گسترش آن می باشد. اظهارات مینوی در این بخش در باب اسلام توأم با تعریض و نیش و کنایه است. نمی توان این اظهارات را نتیجۀ جوانی و خامی مینوی در سال ۱۳۱۲؛ یعنی، دوران سی ویک سالگی وی دانست، چرا که او در چاپ سوم کتاب در سال ۱۳۴۲ با وجود آنکه شصت و یک سال داشت و در دوران اوج دانش و تجربه اندوزی و عاقله مردی قرار گرفته بود، همان سخنان را در مقدّمه تکرار کرد و با وجود انجام برخی ویرایش ها در چاپ های دوم و سوم تغییری در مطالب نژادپرستانۀ کتاب و جملات تعریض آمیز آن نسبت به اسلام به عمل نیاورد. مینوی تلویحاً پذیرش اسلام را «تن دادن به پستی» معنی می کند، (مقدّمۀ مازیار ص ۱۱) اسلام را دین سیاه معرّفی می کند، (همان ص ۴۲) او در نوشتۀ خود در برابر رفتارهای مازیار که در زمان قدرت یافتن خود دمار از روزگار مسلمانان حتّی ایرانی در می آورد؛ موضعی نمی گیرد. (رک . همان صص: ۳۵، ۴۰، ۴۹، ۵۲، ۵۴)