آقای مینوی در جای دیگر هم بر نقش زبان فارسی به عنوان نشانۀ ملیّت و وحدت ملّی ایرانیان تأکید می کند و می نویسد:

« بعضی حتّی معتقدند که نشانۀ ملیّت و وحدت ملّی ایرانیان زبان فارسی رسمی است. این مطلب را چنین بیان می کنند که: هر گروهی را علقۀ ارتباط و وجه جامعی است است که بدان جلب منافع و دفع مضارّ از خود می کند؛ یعنی، علامت تشخّص و اسباب شخصیّتی که در سایۀ آن و برای حفظ آن با ملل سایره و اقوام مجاوره می جنگد و در مقام افتخار خویشتن را منسوب بدان می خواند. » (فردوسی و شعر او،ص ۵۰۰)

او بعد از تشریح اختلافات نژادی، زبانی، دینی، مذهبی و اقلیمی ایرانیان، در خیال خود می کوشد یک عامل اتّحاد بین این جماعت های متفاوت و متفرّق قائل گردد. از نظر مینوی این اکسیر اتّحاد جز زبان فارسی چیز دیگری نیست:

« بنابر این اختلافِ احوال، دیده می شود که تنها یک جهت جامعه و یک وسیلۀ اتّحاد کلمه بین این جماعتها موجود است و آن زبان فارسی است، آن هم نه در محاوره و تکلّم، زیرا که ترکمن و شاهسون و کرد و لر و گیلک و مازندرانی و ارمنی و آسوری و یهودی و خوزستانی برای تکلّم مابین خود هر یک زبان و لهجۀ خاصّی دارد که بر دیگران مفهوم نیست. زبان فارسی که زبان رسمی درباری و زبان تحریر و تقریر تربیت شده ها و زبان مراسلات دولتی و تدریس مدارس است؛ فقط از این حیث زبان مشترک عموم اهالی است که هر وقت می خواهند به یکدیگر نامه بنویسند، یا رشتی می خواهد با عراقی تکلّم کند، یا ترکمن می خواهد از دست مظالم فلان و بهمان به اولیای دولت شکایت ببرد، یا همۀ این طوایف می خواهند کتابی و روزنامه ای بخوانند؛ این زبان را بکار می برند. » (همان ص ۵۰۱)