طالع نحس

آذربایجان در طول تاریخ پر فراز نشیب خود،دوبار حاکمیت سیاسی خود بر ایران را با دست خود،تسلیم پارسیان نموده است . خیانت و غفلت عامل اساسی در این تسلیم بوده است. درست در پایانه های هزاره اول قبل از میلاد و شروع هزار اول بعد از میلاد ، در نزدیک های پاسارگاد امپراطوری ماد و دولت محلی انشان رو در روی همدیگر قرار گرفتند.

دولت های محلی حوزه امپراطوری در یک ارزیابی ساده می دانستند که پارسیان قدرت ایستادگی در مقابل این امپراطوری را ندارند ،اما چه چیزی عامل و علت جسارت و گستاخی حاکم محلی آنزان در مقابل شاه ماد شد ؟ درست در بحبوحیه جنگ پارسیان در حال فرار از میدان نبرد بودند بزرگترین خیانت تاریخ روی داد . هارپاک نزدیکترین یار و وزیر شاه ماد ، ، بر اساس یک توافق پنهانی به منظور ارتقا مقام خود در حد حاکم کشوری کوچک، به ارباب خود خیانت کرد ، وبه صف پارسیان پیوست . امپراطوری ماد سقوط کرد، و مادیان تحت انقیاد ، مجبور به پرداخت ازادی ،باارزشترین گوهر زندگی خود شدند و تن به بردگی دادند . نقطه عطف تاریخ در این بود که از آن پس ، این سرزمین محلی برای نشو و نما ، خائنینی در آمد که از قضا همه آنها به اندازه موقعیت خائن اول ،پست و مقام داشتند

اما دومین خیانت درست در آستانه هزاره دوم بعداز میلاد ، توسط مجمعی از روشنفکران صورت گرفت که تاریخ دان و پژوهشگر بودند و تقدیر محتوم ماد را علی رغم فهم بلایا و مصیبتی که از این رهگذر نصیب وطنشان شده بود ، در پیروی و اطاعت می دیدند . اما این خیانت دارای وجهی بود که تا به حال دیده نشده بود . این وجه بار فرهنگی بود که به خودی خود اقتدار سیاسی ،و اقتصادی را نیز به حریف واگذار می کرد . لذا دامنه نفوذ و انقیاد آن تنها مختص به قدرت و دولت نبود ، این وجه درونا هر فرد تورک آذربایجانی را قبل از انکه از بیرون تسلیم به سرنوشت کند ، تسلیم عقیده ای نمود که قدرت و صولت آن در سیما وفرهنگ فرسیان نشان داده می شد . به عبارتی آذربایجان این بار تسلیم قدرت نشد بلکه تسلیم عقیده روشنفکرانی شد که برای خود رسالت پیامبری قائل بودند ، و استنتاجات فکری خود را تحت عنوان وحی منزل ،بر توده ها تلقین نمودند. . چنین تلقینی برای تورکان آذربایجان شیوه ای از اندیشه را فراهم ساخت که می توان آن را تقلید کورکورانه ،برای جایگزین نمودن فرهنگ ،زبان و فهم جهان‌بینی قومی مسلط ،نامید . آذربایجان در مشروطه اصالت خود را باخت ، و تبدیل به عنصری منفعل برای پذیرش فرهنگ و زبان قومی شد که خود روزگاری آزادی بخش همان قوم از دست اعراب بود.