حکومت یک نهاد است و دولت عمده ترین سازمان اجرای تولید فکر و عملی نمودن آن است.

اگر می بینید که درطول 40 سال انقلاب اسلامی ایران، مسائل جزئی و خیلی پیش پا افتاده هنوز حل نشده است حتم بدانید اراده ای برای اجرای آن وجود ندارد.

بمب اتم نیست که بدانیم مثلا دانشمند نداریم و یا سرمایه نداریم و امکان نداریم. مسائل حل نشده ما، انچنان ساده و حتی بعضا کمیک و خنده دار است، اگر کسی اراده ای به انجام کار و عمل داشته باشد حل آنها تنها ساعتی و جلسه ای طول میکشد به عنوان مثال لابد در جلسات و مراسم دولتی بوده اید سخنران از تریبون پایین می آید. اصولا باید یا دست زد و یا صلوات فرستاد، بندگان دولتی در این مراسم وامانده ای بیش نیستند. بیش از 40 سال است برخی دست می زنند، برخی ارام و زیر میزی دست می زنند، بعضی صلوات می‌فرستند، عده ای لب هایشان را تکان میدهند ولی صدایی در نمی آید ! خدایی الم شنگه ای است، دولتهایی که در طول 40 سال پس از انقلاب هنوز نتوانسته اند بین صلوات فرستادن و دست زدن یکی را انتخاب کنند. آیا میتوانند، مسائل اقتصادی و اجتماعی را حل بکنند ؟ دولت ما اراده ای برای کار و تصمیم ندارد. در سطح کلان دولت مرکزی و در سطح محلی نمایندگان دولت و از جمله رفیق استاندار !