وجود فرهنگ تسلیمیت می تواند در هر ساحه و برهه ای موجب زوال و نیستی شود. خواه تسلیمیت فردی در مقابل زور و ظلم، خواه تسلیمیت ملی در مقابل ظلم و فرهنگ بیگانه. روحیه تسلیم شدن بر شرایط و قطع امید کردن از مبارزه برای ایجاد زندگی انسانی و برقراری سعادت ملی یعنی اماده شدن یک جامعه برای استعمار و چپاول تروتهای مادی معنوی، زیراکه با سکوت خود مجوز ظلم و ستم را به ظالم می دهیم. سکوت و تسلیمیت در مقابل ظلم و ستم ملی یعنی تباهی و نابودی یک جامعه و ملت، یعنی میل به برده شدن برای #اربابی که ما را به غل و زنجیر استعمار کشانده است.

شاید یکی از دلایل وضعیت امروز ما آذربایجانیها و تسلیم شدن ما در برابر سلطه فرهنگی بیگانگان و شئونیسم فارس، ناشی از این واقعیت باشد که فرهنگ (شامل دین، هنر، علم، اندیشه و... ) در آذربایجان به صورت مدون و ثبت شده وجود نداشته تا انسان ترک با الهام از گذشتگان و تولیدات ملی خود به غرور ملی دست یابد و تمامی تلاشهای فرهنگی ما در دورانهای مختلف تاریخی اکثرا حالت شفاهی داشته است.

به همین دلیل مجبور به انتقال از طریق سینه به سینه فرهنگ و تاریخمان شده ایم. و این یعنی نابودی و گم شدن بخش بزرگی از هستی ملی مان در پیچ و خم حوادث تاریخی و ژرفای تاریک زمان. ملتی که اداب رسوم ، فرهنگ ، و تاریخ گذشتگان خود را نتواند به صورت کتبی و ثبت شده به نسلهای بعدی انتقال دهد ، با زوال هستی ملی و معنویاتش مواجه خواهد شد.

غرور ملی و اعتماد به نفس ملی از تولیدات فرهنگی و تاریخ مدون و ثبت شده یک ملت به دست می اید. اگر تولیدات فرهنگی نداشته باشیم جامعه ترک ما به طرف تولیدات بیگانه رفته و با تهاجم فرهنگی روبرو خواهد شد. و این امر نیز بر سرعت و شدت بخشیدن اسیمیلاسیون خواهد انجامید.

نقطه مهم دیگر در این راستا این است که با دقت در کشورهای پیشرفته از لحاظ سیاسی اقتصادی و صنعتی در می یابیم که آنها از لحاظ تولیدات علوم انسانی و محصولات فرهنگی و تلاشهای هنری نیز جزو جوامع و کشورهای پیش رو در این زمینه نیز هستند. موضوعی که نمی تواند با توجه به عمومیت آن صرفا یک تصادف تلقی شود. یعنی پیشرفت اقصادی صنعتی بایستی همراه با پیشرفت فرهنگی نیز باشد.

همین مسئله ضعف در تولیدات فرهنگی هنری ، میتواند یکی از عوامل بیگانه پرستی بسیاری از هموطنان آذربایجانیمان شود. یعنی در یک طرف فرهنگی فولکلوریک و در طرف دیگر فرهنگی مدون و مکتوب و قابل ارائه به دیگران. لازم به توضیح نیست که بازنده و برنده این تقابل کدام یک از طرفین خواهد بود، با نگاهی به وضعیت عمومی ملی مان به راحتی می توان به پاسخ این سؤال دست یافت.

اکنون بر عهده دلسوزان متخصص وطنمان است که تمامی سعی خود را به کار گیرند تا بتوانند این ضعف بزرگ را جبران سازند والا این ضعف قابلیت تبدیل شدن به یک عیب غیر جبران را نیز دارا می باشد که در این صورت موجب نابودی معنوی ملت تورک آذربایجان خواهد گشت.
در کنار تلاش این افراد دلسوز و متخصص، دوست‌داران هویت ملی نیز باید به عنوان مخاطبان این تلاشها باتوجه به علاقه و سلیقه و خلق و خوی شخصی خود با ارج نهادن به این تلاشها به عنوان مخاطبان این محصولات حمایت های مادی و معنوی خود را از این روند بسیار مهم و حیاتی نشان دهند. اکنون ناشران کتابهای ترکی ما ، کتابهایی که محتوایشان در مورد فرهنگ ترکی و اذربایجان است بخاطر عدم حمایت و علاقه مردم در معرض ورشکستگی قرار گرفته اند و این ناشران انگیزه ای برای تولید کارهای فرهنگی جدید در خود ندارند. عدم رغبت در حمایت از تولیدات فرهنگی خودمان اما رغبت به حمایت از تولیدات فرهنگی بیگانه در چیست؟

چرا بلیط های کنسرتهای خوانندگان فارس در شهرهای اذربایجان و تبریز از یک ماه قبل به فروش میرسد. ولی خوانندگان ترک در شهر خودشان نیز غریب هستند و با استقبال انچنانی مواجه نمی شوند؟؟ علت را در عدم شعور ملی جامعه اذربایجان می توان جست و جو کرد، یا ضعف در کارهای خوانندگان ترک و اذربایجانی؟!