وبا بیماری واگیرداری است که باکتری آن در آب و خاک به حیات خود ادامه می‌دهد و برای همین وسایل شخصی مبتلایان وبا و همچنین جسد آنها را در آتش می‌سوزانند. سال‌ها پیش در اکثر قبرستان‌های منطقه ما کوشک‌های مخصوص بیماران وبا می‌ساختند و جسد مبتلایان وبا را از باجه‌ای که در بالای آنها تعبیه می‌شد به داخل آن انداخته و بعد از جمع شدن چند جسد، آن کوشک‌ها را آتش زده و کوشک دیگری می‌ساختند.

ربیع کبیری از مالکان بزرگ مراغه بود که در تبریز و تهران تحصیل کرده و جهت خدمت به زادگاه خود بازگشته بود. او در اشاعه فرهنگ و معارف همیشه پیشگام بود و مدارسی را در بیناب، قره‌آغاج، مراغه و روستاهای دور و نزدیک احداث کرده بود. او که هنگام تاسیس فرقه دموکرات آذربایجان 56 ساله بود به عضویت این فرقه درآمده به وزارت پست، تلگراف و تلفن حکومت خودمختار آذربایجان منصوب شد.

بعد از شکست فرقه دموکرات، کبیری موقع رفتن به تبریز توسط ریاست پاسگاه سردری دستگیر و به تبریز منتقل شد. ماموران خیلی زود کبیری را به مراغه منتقل کرده و یازده دیماه 25 به جرم عضویت در فرقه دموکرات آذربایجان و قیام علیه دولت به اعدام محکوم کردند. این حکم در هفده دیماه با حضور سرلشکر مقدم اجرا شد. جنازه کبیری به قبرستان آقالار حمل شده و در آنجا به کوشک‌های مخصوص بیماران وبا انداخته شد تا جنازه وی نیز به مثابه آنان سوزانده شود ولی هوادارن او شبانه جسد وی را از آنجا بیرون آورده و در محل نامعلومی دفن کردند.