اینها تنها مشکلات نوشته های خانلری و امثال او نیستند. خود این نویسنده حتّی در تعیین زمان و مکان رواج زبان اوستایی هم دچار استیصال و پراکنده گویی می باشد:

« مکان و زمان رواج زبان اوستائی را به تحقیق نمی توان معلوم کرد. این قدر می توان گفت که این زبان یکی از لهجه های شرقی ایرانی است و زرتشت میان قرن های دهم و هشتم پیش از میلاد مسیح زندگی می کرده است. » (زبان شناسی و زبان فارسی، ص 64)

او به تفاوت فاحش بین به اصطلاح زبان فارسی باستان و اوستایی هم اعتراف می کند و می نویسد:

« تفاوت هائی که میان زبان اوستائی و زبان پارسی باستان وجود دارد؛ صریح و روشن است. » (همان، ص 64)

خانلری به زبان های دیگر رایج در ایران باستان مانند مادی هم اشاره می کند و لابد در ذهن و نظر خود مادی را هم در زمرۀ زبان های ایرانی یا همان زبان های آریایی جای می دهد. این مصادره در حالی اتّفاق می افتد که خود او معترف می شود از زبان مادی تنها چند کلمه باقی مانده که آنها هم اسم های خاصّی است که در نوشته های پارسی و یونانی لابد با تغییرات و تبدّلاتی ضبط شده است. همچنین او بی توجّه به گوناگونی اقوامی که اتّحادیّۀ سکاها را تشکیل داده بودند؛ سکاها را قومی ایرانی فرض کرده و زبان واحدی به نام زبان سکایی را به آنها نسبت می دهد. او در حالی زبان این اتّحادیّه را به زبان ایرانی یا همان آریایی منسوب می دارد که در این باره نیز از اندک بودن نمونه های باقی مانده از آن زبان سخن می راند که آن نمونه ها هم تعدادی اسامی خاص کسان و مکان ها هستند که در کتیبه های آشوری یا نوشته های یونانی آمده است.