قصد درازا نویسی ندارم! داستان بسیار ساده است. جامعه‌ی مستقر شکل یک پیازی است که قسم مرکزی آن را جامعه مدنی اش تشکیل می دهد: احزاب، انجمن ها، صنوف، اتحادیه ها و کلی دم و دستگاه که از بالا دولت را در خود به بند می کشد و از پایین افراد را در خودش منسجم و همپیوند می سازد!

با اضمحلال و بی خاصیت شدن عناصر جامعه مدنی، دولت از بند آن می گریزد. به موازات گریختن اژدها از بند جامعه مدنی و سر بر آوردنش از راس جامعه با هزار پای لخت و عریانش، کلیت جامعه به ترتیباتی طبیعی از قوم و قبیله و منطقه و محله عقب می نشیند.

دیگر جامعه شکل پیاز نیست! شکل ساعتی شنی است که دولت پرهیبت و هراس‌آور است و جامعه هراسیده و از ترس و خشم در خود فرو رفته! بظاهر در این میانه انجمن هایی است اما نه حامل جامعه به معنای مستقر آن، بلکه یا حامل دولتی است که روز بروز از بالا بر سر جامعه فرو می ریزد و خود را به اضمحلال می برد یا حامل جامعه است که از هراس بیش از پیش عناصری از قدرت دولت را از آن خود می کند و در حد نهایی‌اش آن را به بیرون تف می کند.

خط امامی های تواب از گفتمان انقلابی دیگر حامل اصلاحات نیستند، آنها بخشی از هزارپای قدرت اند که بر بن نشسته، ریشه های خود را می برند! ناقوس مرگ آنها را می شود این روزها واضح تر از دیروز شنید!