هر دولتی سیاست خارجی خود را بر اساس منافع ملی خود تنظیم می کند لذا از این جهت سفر رئیس‌جمهورمحترم جناب روحانی به ارمنستان می بایست امر عادی تلقی شود .اما دلائلی وجود دارد که نشان می دهد گسترش همکاری این دو کشور چندان هم با منافع ملی سازگار نیست .صرف نظر از ادله تاریخی و خیانت ارامنه در طول جنگ های ایران و روم و نیز دوره قاجاریه ، باید توجه نمود آنچه فعلا در سیاست خارجی دولت ایروان نمود بارز دارد گرایش ملایم ولی کاملا غربگرایانه است .همکاری دولت ارمنستان با اسرائیل طی یک روند بطئی به سطح جدی و تهدید کننده علیه همسایگان ارتقا یافته و به زودی عوارض و عواقب وخیم آن نمود عینی خود را نشان خواهد داد .

دولت مردان وزارت امور خارجه سیاست همکاری با دولت ایروان را بر این مبنا گذاشته اند که در صورت به وجود آمدن شرایطی غیر متعارف می توانند دولت ارمنستان را تجرید و منزوی سازند غافل از آنکه خود در حال باز کردن فضای کافی برای بی نیازی این کشور هستند . فاکتور غرب به محض نهادینه شدن در ارمنستان ،امکان باج گیری و ترس تجرید را به کلی از بین خواهد برد و در آن صورت جمهوری اسلامی و وزارت امور خارجه سیمای واقعی این دولت جعلی را خواهد دید. به همانگونه که سرمایه گذاری و قدرت تاثیر ایران با نفوذ غرب در افغانستان از بین رفت ، مطمئنا در اینجا نیز تکرار خواهد شد .

ارامنه در طول تاریخ یک استراتژی سیاسی را به خوبی یاد گرفته اند و آن نحوه نفوذ به قدرت های منطقه ای و وارد کردن ضربه کاری بدان در فرصت مناسب است.هیچ کشوری به اندازه دولت عثمانی به ارامنه خدمت نکرده است اما همگان دیدند که این دولت چگونه و در نهایت چهره واقعی و پلید خود را به آنها نشان داد و چه مصیبتی را بر دولت عثمانی روا نمود. میزان خصومت ارامنه به دولت ایران کاملا معلوم است زیرا آنها مدت های مدید زیر سلطه دولت های تاریخی در ایران بوده اند و کینه شتری خود را در جنگ های دوره قاجاریه نشان دادند .متاسفانه حافظه تاریخی در این مملکت بسیار ضعیف و شکننده است .

مسئله آذربایجان به قدری در ایران تعبیر به خطر شده است که دولت دشمن اصلی خود را فراموش نموده است . همانگونه که قبلاً نیز عنوان نمودم ،پان ایرانیست به طور ذاتی جهالت علمی و سیاسی دارند اگر اینگونه نبودند هیچگاه این همه دشمن برای خود نمی تراشیدند .از همسایه غربی گرفته تا عرب ها و بلوچ ها و افغانها همگی را بر علیه ایران برانگیخته اند و تنها دست دوستی به سوی ارمنستان گشودند .روشن است که جهالت سیاسی لزوما اعتقاد به یک آرمان نیست بلکه عدم درک درست از این اعتقاد است .این جهالت از اشعار فردوسی شروع شده و هنوز نیز ادامه دارد و خیلی عجیب است شاعری که استعداد فطری خود را در خدمت نژاد پرستی قرار داده در سیاست نیز حرف اول را می زند
پاشینیان هرگاه آقای روحانی را می بیند تبسم ازگونه هایش محو نمی شود. زیرا می داند که دوران و شرایط امروز تبسم لب ها را می طلبد تا بارش از پل بگذرد. اما طولی نخواهد کشید که آنها برای تبسم رئیس جمهور ایران اخم و تخم تحویل خواهند داد .