پیرمردها تعریف می‌کنند که کرایه اهر- تبریز هشت ریال بود و یکباره به دوازده ریال افزایش یافت. مردم می‌گفتند «دای هلم-هلم تبریزی گؤرن اولماز» یعنی حالا حالا کسی نمی‌تواند به تبریز برود. جمعی از مردم در میدان شهرداری جمع شدند. نماینده مجلس شورای ملی در حالی به بالکن طبقه دوم شهرداری آمد که حتی به احترام آن همه مردم دستش را از جیب شلوارش درنیاورد. او گفت «فکر نکنید ما کرایه اضافه شده را به جیب خواهیم زد بلکه تلاش می‌کنیم از این راه پولی جمع کرده و گردنه گؤیجه‌بئل را ساماندهی کرده و سرتاسر جاده را تعریض کنیم».

و این چنین عملیات بهینه سازی جاده اهر-تبریز آغاز شد.

چندین و چند نخست‌وزیر تعویض شد، اما جاده تعریض نشد. حکومت عوض شد اما وضعیت جاده عوض نشد. در این حکومت نیز این جاده برای بسیاری نان آور بود و کسانی فقط با شعار دوبانده کردن آن، راهی مجلس شورای اسلامی شدند، ولی تصادفات این جاده نان‌آور خانواده‌های زیادی را ربود. همین سال گذشته عباس آخوندی تکمیل این پروژه را به پیروزی دوباره روحانی در انتخابات مشروط کرد و رقیب روحانی نیز از علی نیکزاد به عنوان کسی که تعریض جاده در دوره مدیریت وی پیشرفت خوبی داشته است یاد کرد. پزشکیان می‌گوید پیشرفت این پروژه در دولت روحانی بهتر بوده است و علیرضابیگی می‌گوید در دولت احمدی‌نژاد بهتر بود.

اینک کرایه اهر-تبریز تقریبا هشتادهزار ریال است و بهترین حرف از آن معاون وزیر راه و شهرسازی و نماینده اهر است که می‌گویند: این پروژه سریعترین پروژه کشور از نظر اجرایی است.