از زبان حال تا زبان قال ـ جواد رفیعی (آنا وارلیق، شماره 6، زمستان 1396)

ترک ستیزی و عرب ستیزی به یکی از اصول تغییرناپذیر و بی بازگشت ایشان بدل شده است. حمله به حنبلی های افراطی و پیروان بنیادگرای ابن تیمیّه ها هم نه از روی غیرت دینی که در راستای دعوای عرب و عجم است.

در یادداشت فیسبوکی «دعوای قدیمی عرب و عجم»می آورد : « حنبلی ها معمولاً عرق عربی داشته اند. ظاهراً آبا و اجداد احمد بن حنبل ایرانی بوده اند ولی حنبلی ها سخت مدافع زبان عربی و سنّت های عربی (به اسم سنّت النّبی) بودند.» در کمتر نوشته ای است که بحث از اعراب باشد و وی آنان را ننوازد و طعن و توهینی بر ایشان روا ندارد. این مورد مخصوصاً در یادداشت های فیسبوکی ایشان بسیار برجسته و جاری است و انتقادات بسیاری هم بر وی وارد آورده است.وی در بحثی که در فیسبوک با مهدی جامی روزنامه نگار و مدیر سایت راهک داشت؛ می آورد : « به من اگر بگویند شعوبی هستی باکی ندارم امّا خوشم نمی آید از انگ نژادپرستی و آنتی سمیتیزم که صهیونیست ها بعد از جنگ دوم درست کردند تا از دنیا امتیاز بگیرند و گرفتند؛ دعوای ما با عرب ها قدیمی تر از این انگ هاست.»

پورجوادی وقتی از فتوحات اسلام و فتح ایران سخن می راند عرب ها را با لفظ زشت «نره خر بیابانی» خطاب می کند (نک. : یادداشت مسئلۀ لذّت) و سرزمین آنها را «بیابان های برهوت می نامد. (نک. : یادداشت شکست ما از عرب ها) و به خاطر نفرتی که از اعراب دارد و اینکه هنوز نتوانسته از قادسیّه پا فراتر نهد، از اصطلاح «فتوحات اسلام» رنجیده خاطر می شود.