از زبان حال تا زبان قال ـ جواد رفیعی (آنا وارلیق، شماره 6، زمستان 1396) در این میان هیچ رسانه ای نپرسید دکتر منصوری اضافه می کند:

پورجوادی به چه منظور دو انبار بزرگ در اطراف تهران را پر کرده بود از مجلّه ها و کتاب های فروش نرفته بیست سال گذشته. هزاران نسخه مجلّه های جلد شدۀ نشر دانش که در کرج سالیان دراز انبار شده بود و بسیاری کتاب ها و مجلّه های دیگر. چرا قبل از آن کسی اعتراضی نمی کرد که سیاست انتشاراتی مرکز نشر باعث اتلاف وحشتناک سرمایه های ملی شده بود.

کسی اعتراضی نمی کرد که مؤلّفان و مترجمان و ویراستاران برجستۀ کشور در طول سالیان دراز مرکز نشر را ترک کرده بودند. کسی اعتراضی نمی کرد که کارکنان مرکز نشر از کوچک ترین حق و حقوق کارگری و کارمندی بهره مند نبودند. کسی اعتراضی نمی کرد که مدیریّت مرکز نشر جوابگوی چگونه هزینه کردن اموال دولتی نیست. کسی اعتراض نمی کرد که مرکز نشر ورشکسته است و بدهی های عظیم دارد. بله مرکز از درون پوسیده بود! پورجوادی سهم غیرقابل انکاری دارد در شروع نهضت ترجمه در ایران و شروع تحوّل در ویرایش مناسب کتب علمی در سطحی وسیع. سهم وی در تأسیس مرکز نشر دانشگاهی بعد از انقلاب غیرقابل انکار است. امّا فرهنگ علمی کشور در تیول کسی نمی تواند باشد. پورجوادی راه انداز مناسبی بود در شرایط اوّل انفلاب که پروژۀ تألیف و ترجمۀ دانشگاهی را در دوران انقلاب فرهنگی به سلامت پیش برد. مدیر پروژۀ موفقی بود، امّا در مدیریّت یک سازمان ناموفق بود».

دکتر منصوری در صفحۀ 80 کتاب مذکور می آورد: « مدیریّت مرکز نشر شبیه شده بود به بنگاه داری دوران قاجار، به یک نوع بانکداری، صاحب مال پورجوادی بود. بقیّه ابواب جمعی و بچه ها بودند. بودند که حرف بشنوند نه اینکه چیزی بگویند. خصلت هایی که در اوّلین جلسۀ آشنایی با او از آنها چیزکی حس کرده بودم، روز به روز بیشتر هویدا می شد و تشدید. موقعیّت وی در انقلاب و در شورای عالی انقلاب فرهنگی هم باعث تشدید این خصلت ها می شد. احساس قدرت زیاد می کرد و به هیچ کس و به هیچ سازمانی هم جوابگو نبود. هنگام ترک مرکز بسیار تأسّف می خوردم از اینکه سازمانی با این سابقه با این حسن شهرت، با این توان بالقوّه و با این نیاز کشوری و تاریخی تا این حد به رکود کشانده شده بود. در قاموس پورجوادی مفاهیمی مانند رشد، توسعه، پویایی بنگاه، شادابی کارکنان اصلاً وجود نداشت. هیچ تفاوتی در نوع مدیریّت او و مدیریّت کاروانسراهای تهران که هنوز از دهۀ سی در خاطر دارم، نمی دیدم».