بنده در ایران به دنیا آمده و 37 سال از عمرم را در این کشور سپری کرده ام، 5 ماه در جمهوری آذربایجان و نزدیک به 4 سال است در ترکیه بسر می برم.

بواسطه علایق شخصی،زمینه ذهنی و فعالیت های تحقیقی در هر 3 کشور خیلی زود و راحت با شاعران،نویسندگان،محققان و استادان موسیقی وارد دیالوگ و بحث های فرهنگی می شوم.

در کشور ترکیه و آذربایجان تقریبا رفاه در هر زمینه مترادف با فعالان حوزه موسیقی، شاعران و نویسندگان برای شهروندان این کشورها تداعی می شود.

در جریان تحقیقاتم بصورت میدانی صدها مورد از این موارد را مشاهده و ثبت کرده ام که تنها به یک مورد از آنها اشاره به شرح زیر می کنم:

در عصر حاضر یشرفت برق آسای تکنولوژی باعث پدید آمدن و ابداعات خاص در زمینه موسیقی شده است. بطوریکه موسیقی های مدرن توانسته اند آلات موسیقی کلاسیک را در آستانه فراموشی کامل قرار دهند.

اما ما آذربایجانیان با افتخار می توانیم اقرار کنیم که "قوپوز" مان توانست از شر این موسیقی های مدرن و پست مدرن نجات یابد، بدون شک "قوپوز" با هنرنمایی بی نظیر آشیق عدالت نصیب اوف توانست این موقعیت تاریخی خود را حفظ کند.

در این مورد خود آشیق در مصاحبه ای در شبکه Atv جمهوری آذربایجان گفته است: بنده به اکثر کشورهای جهان سفر کرده و توانسته ام با "قوپوز" در مقابل تمامی استادان موسیقی این کشورها میدان داری کنم آنان هر آهنگی که با آلات موسیقی مخصوص به فرهنگ خود اجرا کرده اند بعد از سه دقیقه بنده با زبان ساز همان آهنگ ها را اجرا کرده ام(سازمان یونسکو این خلاقیت آشیق عدالت نصیب اوف را بصورت ویژه ضبط و بعنوان میراث معنوی برای نسل های آینده بایگانی کرده است.)

آیا هنرمندی که از طرف دولت خودش مدام تحت نظر شدید امنیتی قرار بگیرد می تواند چنین خلاقیتی برای ملت خود به ارمغان بیاورد؟

در این رابطه آشیق عدالت در برنامه ای در تلویزیون دولتی آذربایجان گفته است که من در قازاخ به کار خود مشغول بودم که دریافتم حیدر علی اوف رئیس جمهور آذربایجان در مراسم تقدیر از هنرمندان که بنده حضور نداشته ام، اعلام کرده است سهم حمایت مادی و معنوی دولت آذربایجان از آشیق عدالت محفوظ است و باید لحاظ شود بر این مبنا آشیق عدالت تا آخر عمر مورد حمایت مستقیم نهاد ریاست جمهوری آذربایجان بود.

به تبع این قانون تمامی فعالان حوزه موسیقی و هنرمندان در جمهوری آذربایجان با عناوینی همچون "امکدار آرتیستی"،"خالق آرتیستی" و... مورد حمایت دولت این کشور می باشند.

اما در ایران فقر، فلاکت، زندان، شلاق، بازداشت، تهدید، ارعاب، لغو کنسرت و... با نام هنرمندان و فعالان در حوزه موسیقی در اذهان شهروندان تداعی می شود.

ملتی که دولت ندارد هنرمندان و روشنفکرانش محکوم به تجربه کردن شرایطی همچون این هنرمند عزیز آذربایجان در منطقه موغان می باشد: