علنی شدن و توسعه یافتن گفتمان هویّت گرایی در میان بخشی از مردم آذربایجان بخصوص جوانان و طبقات روشنفکری و گسترش یافتن امکانات مقابله های فکری، قلمی و مدنی با مخالفان زبان ترکی موجب تغییر شرایط به نفع هویّت گرایان ترک در ایران شده و با توسعۀ پژوهش در حوزه های مختلف دانش ترکی اعمّ از زبان، ادبیّات، فرهنگ عمومی، تاریخ و به نقد کشیدن آرای عمدتاً غیرعلمی مخالفان ترکی شرایط خوبی حاصل گشته است.

می توان با اطمینان ادّعا کرد روزگار «بزن در رو» گذشته که دشمنان زبان ترکی در آن فارغ از هر گونه بازخواست، مخالفت و مدافعه، هر سخن بی منطق و هر گونه لاطائلات را بر زبان و قلم آورده و آن را در حکم علم به شمار می آوردند؛ گذشته است. همین امر موجب بروز پرخاش ها، تندی ها و رفتارهای نامعقول در میان مخالفان زبان ترکی گشته است. دکترسیّدجواد طباطبائی یکی از نمایندگان شاخص این جریان فکری و تا حدودی سیاسی در ایران است که با شیوه ای تند و رادیکال به پیش می تازد و به گونه ای غیر رسمی پیشوایی گروهی از دشمنان زبان ترکی را برای خود حاصل کرده است. گروه های پیرو او برایش جلسات سخنرانی ترتیب می دهند، با او مصاحبه می کنند، در ذکر کرامات او مطلب می نویسند، از او رهنمود می طلبند، و به نیابت از او در مقابل انتقادات از طباطبائی قد علم می کنند.

آقای مصطفی نصیری دانش آموختۀ علوم سیاسی با وجود ترک بودن در زمرۀ مریدان و مدافعان طباطبائی قرار دارد و گاه زحمت دفاع از مرادش را تقبّل می کند. یکی از نمودهای این مدافعه به هنگام طرح زنجیروار مطالب علیه زبان ترکی از جانب طباطبائی مجال ظهور و بروز پیدا کرد تا این ترک مستعفی به صورت توأمان زبان ترکی و مدافعین آن را در معرض حملات خالی از قاعده و منطق خود قرار دهد. کلی گویی، خودبزرگ بینی، نتیجه گیری های معکوس، غیرلازم دانستن ادب و نزاکت در تحلیل مسائل، تکرار ملال آور بافته های ناسیونالیست های پیشین و استفاده از سبک و روشی کودکانه و لوس وار از جمله خصوصیّات نوشتۀ نصیری در دفاع از طباطبائی می باشد.