آقای نصیری در رابطه با مطالب مندرج در بخش 3 باید به چند سؤال پاسخ دهد:

1 ـ معیار تشخیص توهّم و تخیّل از واقعیّت چیست؟ هویّت خواه آذربایجانی حرف روشنی دارد و می گوید زبان من باید به عنوان بخش مهمّی از زبان های مردم ایران حفظ گردد و از ضعف و زوال آن جلوگیری گردد. آموزش به زبان مادری یک حقّ مسلّم و معقول است که نه فقط موافق عدل و عقل است، بلکه در کتاب آسمانی ما نیز اختلاف السنه به عنوان آیتی از آیات الهی مطرح گشته است. جایگاه حقوق قومیّت ها در متون حقوقی بین المللی نیز روشن است. علاوه بر این جایگاه حقوق زبان ترکی و زبان اقوام ایرانی در قانون اساسی ایران نیز کمابیش روشن است. با این حساب این همه بازی درآوردن، فرافکنی کردن و با واژۀ «پان ترکیسم» همۀ حق خواهان را راندن با کدام اصول و موازین عقلی، عرفی یا قانونی مطابقت دارد؟ گیرم که برخی مباحث تاریخی مطروحه در بارۀ تاریخ ترک را قبول نداشته باشید، آیا این معقول و منصفانه است که کلّ دستگاه فکری هویّت گرای ترک را برخاسته از توهّم معرّفی کنید؟

2 ـ آقای نصیری فرموده است: پان ترکیست ها در چند سال گذشته، بهترین شیوه مواجهه با نقادی های طباطبایی را در این یافته اند که با بهانه قراردادن توهین آمیز بودن لحن وی از پاسخ گویی به مدعا و «مابه النقد»های ایشان طفره رود. نخست بفرمایید گفته های آقای طباطبائی واقعاً توهین آمیز است یا در اینجا هم اساس کار بر توهّم استوار می باشد؟ لابد می پذیرید که آقای طباطبائی لحنی هتّاک و بی ادبانه دارند و در توهین به افراد و زبان ها؛ بخصوص ترکی خود را محدود به حدّی نمی داند. تعابیر و نسبت هایی از قبیل «بیسواد» ، «بیشعور» ، «حرف بی ربط زدن» نسبت به دیگران بخصوص هویّت گرایان آذربایجانی بسامد بسیار بالایی در گفته ها و نوشته های ایشان دارد. تعابیر گستاخانۀ ایشان در بارۀ خود زبان ترکی نیز حکایت آشنایی است. دیگر اینکه در اظهارات آقای طباطبائی در بارۀ زبان ترکی یا هویّت گرایان آذربایجانی هیچ نکتۀ قابل توجّه و بدیعی که ارزش جواب دادن داشته باشد؛ وجود ندارد. یک ابراز انزجار از خود و یک اعلام وفاداری به دیگری آن هم به سبکی سخیف، لوس و شبه کودکانه ماحصل گفته های ایشان است. در ضمن کسی از پاسخ گویی به گفته های غلط ایشان طفره نرفته، منتها جناب عالی بزرگواری کرده و جواب های منتقدان را توهّم نامیده اید.

3 ـ آقای نصیری آثار ترکی ذکر شده در نوشتۀ آقای بیات را در ذیل آثار ادبیّات عامیانه طبقه¬بندی کرده و به تأسّی از طباطبائی آنها را در دو ترم قابل تدریس دانسته است. آقای نصیری باید بدانند وقتی در موضوعی دانشی ندارند؛ بهترین راه سکوت است؛ نه اظهار نظری که جز شرمندگی حاصلی ندارد. اگر معتقد هستید که غزل شعری عامیانه است و اگر اشعار حبیب ساهر را در حوزۀ ادبیّات عامیانه طبقه بندی می کنید، معلوم می شود منابع علوم ادبی مورد استفادۀ شما غیر از منابع علوم ادبی متعارف و مورد استفاده در ایران می باشد. با این حساب در ایران کسی از عهدۀ مباحثه با شما برنمی آید، چون مقدّمات و مفروضات مورد قبول و استفادۀ شما چیزهایی نیستند که قبول همگانی داشته باشند.