در بارۀ نوع مواجهۀ ایرانیان با زبان عربی یک نکته هم وجود دارد که باید آقای نصیری و امثال او به آن نکته توجّه کنند. این گروه باید بدانند عربی عربی است. حتّی اگر ایرانیان به زعم آنها با تدوین معاجم لغت توانستند با ثبت دقیق تلفّظ ها، بند ناف وابستگی زبان عربیِ آبستنِ مفاهیمِ فارسی به زبان عربی جزیره العرب را بِبُرند نیز کار بزرگی نکرده اند. آنها باید به زبان های مادری و سنّت های ادبی و فرهنگی خود خدمت می کردند، نه اینکه دنباله رو عربی گردند و چون بین حافظۀ تاریخی خود و سنّت های ادبی و فرهنگی خود با عرب سنخیّت چندانی نمی دیدند، به ناچار به دنبال اختراع نوع خاصّی از عربی باشند که سازگار با ذهن و اندیشۀ ایشان بوده است. حرف من این است که چرا دنباله رو عربی شده اند که ناچار باشند عربی را با نوع اندیشه و حافظۀ تاریخی و فرهنگی خود سازگار کنند!
این درست همان کاری است که نویسندگان و شاعران ترک فارسی گو کردند و از این رهگذر لغات، تعابیر، امثال و قدرت بیان زبان مادری خود را در سخاوتی بی اجر به زبان فارسی بخشیدند. این عربگری و عرب شدن خود محلّ اعتراض است نه اینکه مثل شما در صدد توجیه آن برآییم و به افتخاری نداشته ببالیم و آسیمیله شدن در عربی را در زمرۀ نشانه های برتری اندیشه و نژاد ایرانی معرّفی کنیم.