مینوی به ادامۀ این مغلوبیّت در سده های بعدی هم اعتراف می کند و می نویسد:

« شصت و اند سال پس از تأسیس حکومت غزنوی یک سلسلۀ ترکی دیگر، سلسلۀ سلجوقی، جای آن خاندان را در ایران گرفت و در اندک مدّتی بر تمام ایران مسلّط شد و تاژیکان در تمام جهات مغلوب حکومتهای ترکی متوالی گشتند، مثل خوارزمشاهیان و اتابکان در ولایات مختلف. » (نقد حال, ص 714)

قدرت نمایی و سالاری ترک در ایران از اوایل قرن چهارم آغاز می گردد و تا انقراض سلسلۀ قاجار کمابیش ادامه پیدا می کند. ترک در حدود هزار سال در این کشور مالک و فرمانروا بوده است و این امری است که هیچ راهی برای لاپوشانی و حاشا ندارد. از این رو حضرات ناسیونالیست های فارسی گرا به دنبال راهی می گردند که به گونه ای این به زعم خود لکّۀ ننگ را از دامن پیشینیان خود پاک کنند. ظاهراً تنها راهی که ایشان برای رفع مشکل یافته اند، وارونه جلوه دادن حقیقت، نشاندن رذایل بر مستد فضایل و تراشیدن فضیلت های فراتر از حدّعادت و عقل برای گذشتگان خود بوده است. این ترفند در سایۀ بی مبالاتی ترک برای ثبت، مکتوب ساختن و حفظ داشته های فرهنگی, تمدّنی و تاریخی خود و فقدان تعصّب معقول زبانی از طرف این قوم در ایران، توفیقات زیادی حاصل کرده و باعث مقبولیّت یافتن تزها و ادّعاهای توخالی آنها گشته است.