در جنبش بیداری ملی تورک دو طیف متمایز وجود دارند که می توان اختلاف آنها را سیاسی نامید .( اختلافی را سیاسی می نامند که بر سر اهداف جمعی و چگونگی توزیع کالاهای جمعی باشد . هر کس مدعی باشد که این تعریف از اختلاف سیاسی درست نیست می تواند تعریف صحیح را در معرض دید عموم قرار دهد.) بحث و گفتگوی این دو طیف اغلب با توهین و اتهام زنی به طرف مقابل همراه است .

گذشته از این اتهام زنی های بی جا ، در واقع امر هم در آزربایجانچیلیق و هم در ایران تورکلری پتانسیل و توانمندی وجود دارد که غفلت و چشم پوشی از آنها می تواند موجب صدمات بی مورد گردد . در این یادداشت به یکی دو مورد از آنها اشاره خواهیم کرد . ۱_ منابع هویت عبارتند از : مکان (سرزمین ) ، زمان ( تاریخ) ، فرهنگ (زبان ، دین ...) و... مرزهای سیاسی خط تمایز بین "ما" و "دیگران "، "غیر " هستند . البته به عقیده برخی ناسیونالیستها اگر مرز سیاسی منطبق بر مرز فرهنگی باشد خیلی ایده آل و مطلوب می باشد و مرز خوش خیم نامیده می شود . سرزمین آزربایجان برای انسان تورک قدرت و توانایی هویت زایی دارد . پس سزاست جنبش ملی تورک از این قدرت و توانایی در راستای دستیابی به آماج خویش بهره برداری کند . در اعتراض به توهین روزنامه ایران در سال ۸۵ به انسان تورک با مقایسه واکنش اهالی یکی از شهرهای کوچک آزربایجان مثلا خیاو ، مرند یا ... با شهر تهران با جمعیت نزدیک پنج ملیون تورک قدرت هویت زایی آزربایجان و نیز توانایی هویت زدایی تهران برای انسان تورک بخوبی روشن می گردد . ۲_ گفته های پیشین بدین معنی نیست که ما به توانمندی اتحاد تورکان ایران بی اعتنا باشیم . چون چنانکه در بالا آوردیم . زبان هم یکی از منابع هویت می باشد . زبان در بین تورکان ایران از قدرت و توانایی هویت زایی برخوردار است .بنابرین باید از این توانایی هم در راستای رسیدن به آماج جنبش ملی تورک استفاده کرد . اما گاهی دیده می شود طرفداران هویت زایی زبان تورک (طرفداران جنبش ایران تورکلری) را پان ایرانیست می نامند .به نظر این دانشجو این تهمت زنندگان با آموزه های پان ایرانیسم حتی اندکی آشنایی و آگاهی ندارند . در غیر این صورت کینه ورزی خویش را به نمایش می گذارند. اتحاد تورکان ایران راه جنبش ملی تورک را میان بر و دسترسی آن را به اهدافش آسانتر خواهد کرد .