نقل است که وقتی خلافت به عمر رسید ، اولین اقدامش طلاق دادن زن سوگلی خود بود ، مبادا که از خلیفه چیزی بخواهد و او نتواند در مقابل ان
مقاومت نماید و از جاده عدل بیرون افتد .

این از قدیم و جدید نیز رئیس جمهور تونس که به محض انتخاب به مقام رئیس جمهوری اولین کار ، نه تنها زن خود را رئیس قوه قضائیه ننمود ، بلکه او را از قضاوت منع و محروم نمود که مبادا
این علقه منتج به اقدامات شائبه آمیز شود .

حال سری به کشور خودمان بزنیم ، نود و چند در صد مقامات اصلا زن ندارند ، اگر هم داشته باشند انهارا در صندوق ها و یا گاو
صندوق ها قایم و زندانی کرده اند !
تا مبادا کسی انها را ببیند ، چون کشور ما
سرزمین مومنان و مومنات است لابد بنده خدا ها می ترسند ، نه اینکه فکر کنید ، بخش تحصیل کرده فرق می کند
مثلا رئیس دانشگاه که در علم و تحصیل اش ، شک و شبهه ای نیست ، مثل سایرین نیست ، اسم بیمارستان را به اسم زنش می کند ، اما بعد معلوم می شود زن مرده است !
یعنی در نزد مقامات دولتی چه بی سواد و چه با سواد ، زنی قابل ستایش و قابل
اسم بردن است که مرده باشد ، زن زنده
نوعی جذامی است که نباید دیده شود ، نباید اسم او دانسته شود وقتی مرد ، خوب حالا تا اسمش روی بیمارستان و یا سنگ قبرش نوشته شود ، بلامانع است
مهم این است تا زنده است نامی از وی نباشد .
البته فقط دولتی ها چنین نیستند ، روشنفکران ، ازادیخواهان تا انجا روشنفکر و ازادی خواه تشریف دارند که
نوبت ازادی زنانشان نرسد ، به عکس های پروفایل شان و یا اینستگرام شان بنگرید
خودشان تنها هستند البته عده ای هم چند تا نوه دارند ولی هیچکدام زن ندارند
انها برای نجات مردان مبارزه می کنند ،
البته زنان هم نوبتشان خواهد رسید ،
فقط باید بمیرند انوقت می شود اسم
بیمارستان هم به نامشان باشد .
سرزمین دوهزار و پانصد ساله است ، فرهنگ از سر و صورتش می بارد .
زن هم عضو جامعه است ، می تواند برای خود اسم داشته باشد ، حتا می تواند به اسم او بیمارستان هم باشد و یا عکس داشته باشد ، ولی تا مرگ او باید
همه چیز منجمد شود ، تا وقتی که بمیرد ، حالا دیگر ی هم خوب است ، زن هم خوب است ، حتا تمام زنان خوب هستند فقط شرط کوچکی دارد
زنان خوب ، زنان مرده هستند!