1_ سران قدرت!در ایران تصمیم گرفتند که نرخ بنزین را یک شبه سه برابر نماید!

این تصمیم نابهنگام قدرت پیشگان، از سوی مردم پذیرفته نشد و با واکنشی شدید مواجه گردید! و آنچه پیش آمد که همگی به عینه شاهد آن بودیم ونیازی به تکرار آن نیست!

چرا خطا!؟

«تصویب و ابلاغ» یک تصمیم مهم توسط یک شورای مشورتی نه اجرایی به نام «شورای اقتصادی سران سه قوه» فاقد وجاهت قانونی است!

«مصوبات»طبق قوانین کشور می‌بایست توسط«مراجع صلاحیت دار» یعنی دولت و مجلس در قالب «طرح یا لایحه» صورت بگیرد و کوچکترین تصمیمی خارج از این مسیر فاقد وجاهت قانونی است!

سال 57 نظام ما از مرحله ی «شاه قانونی» به مرحله ی «قانون شاه» است وارد شد.

ومردم ایران به وضوح خواسته ی خود را اعلام کردند که در کشور یک شاه وجود دارد و بالاتر از همه نشسته است و آن «قانون» هست!

وجملگی باید اعم از حاکمان و ملت باید از قانون تمکین کنند!

با رجوع به اصل نظام و قانون اساسی و شعارهای انقلاب می‌شود به این مهم دست یافت که ملت از تصمیمات یک سویه ی«شخص شاه»به ستوه آمده بودند از«تفکری رضاخانی که مجلس را طویله میخواند» جانشان به لب رسید!

حال در قانون اساسی حدود و اختیارات کلیه ارگانها و نهادهای حکومتی تا بالاترین مقام رسمی کشور که مقام و جایگاه رهبری هست را مشخص نموده است!

اکنون خلق نهادی چون«شورای اقتصادی سران سه قوه» که هم به لحاظ شکلی و هم بلحاظ ماهوی دارای اشکال است! و ورود آن به حوزه ی تصمیم گیری و تصمیم سازی و خلق حدود اختیاراتی خارج از این قوانین برای شهروندان قابل پذیرش نیست!

2_ از تبعات بین المللی تحریم ها گرفته تا مشکلات داخلی مثل تورم و بیکاری و گرانی و دیگر مشکلات اقتصادی و همچنین بحران متحدان در سوریه و عراق و لبنان و یمن جملگی با تنش ها و مشکلاتی مواجه هستند!

باید مقامات به فکر چاره باشند با گلوله نمی‌شود بر ملت حکومت کرد شاید با ایجاد رعب و وحشت وترس حکومت کرد اما نهایت ملت ترسش خواهد ریخت!

با خیالات و توهمات اداره یک سرزمین به این وسعت با جمعیت 80 میلیونی ممکن نیست! تدبیر لازم است و البته نه از نوع و جنس تدابیر شیخ حسن!

پس لازم است همگی از حاکمان گرفته تا مردم از قانون تمکین کنیم! چراکه به تجربه، خیر ومصلحت ملت وحاکمان در تمکین از قانون است!

3_ خزانه ی کشور یا خالیست یا در حال خالی شدن است!
و این امر سبب گردیده است که سران قدرت برای جبران این جای خالی دست در جیب و سفره ی مردم کنند! این امر به حق اسباب نارضایتی عمومی را رقم زده است!

به نظر راقم این سطور،حکومت در انتخاب منبع جبران کسری بودجه یک خطای استراتژیک نموده است!
همه نیک می‌دانیم که بدنه و اندام و شکل و قالب دولت در ایران بسیار فربه و ناکارآمد است و در عین حال کشور از وجود «ارگانها و نهادهای«هزینه بر»غیر ضروری» در رنج است!و در مرحله ی اول می‌شد از هزینه های این«نهادهای غیر موثر» کسر نماید تا جبران کسری خویش نماید!

حاکمیت می‌توانست با حذف مقادیری از بودجه های برخی موسسات و بنیادها چون بنیاد سعدی و فرهنگستان زبان فارسی که جملگی به ریاست «غیر موثر» امثال حداد عادل می‌چرخد کلی از مشکلات اقتصادی خود را مرتفع سازد!

بخشی از حاکمیت که سالیان سال است به ناحق شیر نفت را بر جیب خودی‌ها وصل نموده است امروز با قطع شیر نفت نباید این جای نبود نفت را از محل سفره ی مردم تامین نماید.
هر دولتی که به کنار می‌رود از برادران و معاونان مقام اول شخص رئیس جمهور گرفته تا ژن های برتر وزارای محترم به جرم اختلاس راهی زندان می‌شوند! و البته هنوز لایه های خاکستری نظام هست که خود را معاف واجل تر از آن می‌بینند که حساب پس دهند!! بهتر نبود دست اعوان وانصار دولتی ها و نور چشمی ها از خزانه ی دولت قطع می‌گردید؟

قرار نیست امروز هزینه ی تحصیل و عیش ونوش آقازاده ها و ژن های خوب در خارج از کشور و فرنگ توسط قشر مستضعف تامین گردد!

جالب‌تر اینکه مسبب شرایط و وضعیت اسفناک بد اقتصادی کشور همین مدیران فعلی کشور هستند که از اول انقلاب بر صندلی های قدرت چسبیده اند و فقط گاها صندلی ها راعوض کرده اند! حال بهتر نیست برای اصلاح امور بجای خلق تصمیمات غلط وشلیک بر مردم معترض این مدیران باید صندلی ها را ترک نمایند؟!

4_استفاده ی از زور عریان و قدرت و چماق در نظام‌های سیاسی نشان از ضعف مدیریتی آن است!
نظام‌ها برای مدیریت و حکومت داری و کشورداری باید از اقتدار«قدرت مشروع» خویش بهره بگیرند نه قدرت نامشروع!

کشیدن نیروهای نظامی و امنیتی به خیابان به هر بهانه ای حکایت از ضعف حاکمیت در حل بحران های سیاسی و اقتصادی به روش مسالمت آمیز و منطقی دارد!

این تصمیمات فراقانونی و همچنین متوسل شدن به خشونت «ملک و دودمان» را برباد می‌دهد!