چرا اینگونه دلالت های چپ یک مرتبه خریدار پیدا کرد؟! من فکر می کنم این تجدیدنظر طلبی عمقی نیست و بیشتر استراتژیک است.

تحلیل گران راست طبقه متوسطی فضا امروز بیشتر از قبل فهمیدند که دلالتهایشان با واقعیت ناسازتر از دلالت های چپ است ولی نمی توانند به خاطر منافع و دلایل راهبردی از آنها دست بکشند، اما احساس کرده اند که منافع استراتژیک شان در حال حاضر بیشتر در این تامین می شود که دم از چپ بزنند. گرایش کانفورمیستی تحلیل گران راست میانه به چپ را فقط باید نوعی فرصت طلبی شرم آور در نظر گرفت که گفتمان چپ بهتر از هر گفتمان دیگری منافع شان را تامین می کند. به آنها اجازه می دهد تا تجربه عریان و پر از درد اقشار تهی دست را با زبان خود (هر چند با رنگ و بوی چپ) ترجمه کنند و بدین ترتیب نیروی عظیمی را در اختیار بگیرند.

دوم این تحلیل ها جامعه شناسی را وسیله ای برای ایجاد هراس در دل طبقات متوسط و دولت همسو با آنها نسبت به طبقات حاشیه ای و تهیدستان کند. نقطه اشتراک آنها (از تفسیرکنندگان مجدد نظرات آصف بیات در زمینه پیش روی آرام محرومان شهری تا تحلیل های جلایی پور و ارمکی و معید فر) در این است که آنجا در حاشیه شهر (اسلام شهر، شهرقدس و در آن استان های محروم) خطری نهفته است که همه جامعه (در واقع اقشار متوسط و بالا و دولت) را تهدید می کند و باید کاری کرد. ظاهراً راهکار می دهند که باید به وضعیت معیشتی آنها رسید تا خطر مرتفع شود تا آنها نیز با طبقات دیگر با بقیه بزرگ جامعه احساس یگانگی کنند و اینقدر خود را بیگانه ندانند. از بیات نقل می کنند اگر دولت دیر این خطر را بفهمد در رویارویی با آنها شکست خواهد خورد. پس خطر وجود دارد اما اگر به تجربه برگردیم می بینیم که سیاست های اقتصادی و اجتماعی دولت مدرن در ایران در بهبود وضعیت معیشتی این گروه (نه چندان کوچک) ناکام بوده است و همیشه رانت خواری، فساد و تمامیت خواهی طبقه متوسط در شکست این سیاست ها موثر بوده است.

پس تحلیل گران طبقه متوسط با علم به این واقعیت چرا می گویند آنجا خطر بزرگی هست؟ مشخص است آنها می دانند دولت در تامین امنیت از راه افزایش رفاه ایشان موفق نخواهد شد ولی می تواند گوش بزنگ باشد. این دفعه نگذارد صدایشان تا دیوارهای نقاط مرکزی برسد و مجبور شود کشتار کند، ارتباطات را قطع کند و ننگ بیشتری برای خود و طبقه متوسط بروکرات بخرد. آنها می دانند در امکان ناپذیری گزینه اول (تامین رفاه) دولت گزینه دوم (استقرار گفتمان امنیتی ) را در پیش می گیرد، منتهی بهتر است دولت با آگاهی و هوشیاری بیشتر عمل کند. گفتمان امنیتی را با دلالت های جامعه شناختی ایشان همراه کند به قول ارمکی به جای اتحاد با دیگران با آنها متحد شود.

یک فایده دیگر استقرار گفتمان امنیت/هراس این است که نه تنها در درون طبقه متوسط انسجام حاصل می کند بلکه پیوندهای آن را با اقشار سنتی حاکم محکمتر می کند، آخر نه اینست که حالا به مدد این تحلیل های هوشمندانه دشمن مشترک پیدا کرده اند. فقرا به مثابه اهریمنان جامعه برساخته شدند اما شیاطین مظلوم و قابل ترحم. می دانند آنها توسط خودشان ساخته شده است اما حالا دیگر شکل گرفته اند، آگاهی سیاسی پیدا کرده اند، مطالبه گر شده اند، پیشروی آرام و ناخودآگاهی که بیات تشخیص داده بود حالا دشوارتر شده و توقعاتشان بیشتر گشته است، سرسازش ندارند نمی دانند دشمن بیرونی داریم و نیاز هست که اتحاد داشته باشیم و دایم می گویند گرسنه ایم آنها سیرمونی ندارند، وضع مملکت هم طوری است که نمی توانیم کمکشان کنیم پس بهترین گزینه این است که به روشی عاقلانه و جامعه محور ساکتشان کنیم اما نه آن گونه در آبان انجام شد بدون اطلاع ما.