فعالان سیاسی و مدنی ترکها در کشور به دلیل انسداد سیاسی که در یکصد سال اخیر در مقابل مطالبات آنها ایجاد گردیده است به طیفهای مختلف تقسیم گردیده اند. وهر کدام مسیری را برای نیل به این خواسته ها برگزیده است.

حسن و برتری مبارزه ی سیاسی ترکها «مدنی بودن» مبارزه ی سیاسی واجتماعی آنهاست، که مبارزه ی آنها را از دیگر ملت‌ها و جریانات سیاسی متفاوت ومتمایز می‌نمایاند!

از فعال مدنی و سیاسی «قانون محور» تا فعال سیاسی «خواستار حق تعیین سرنوشت» را شامل می‌شوند و خواسته هایشان از استقلال طلبی» تا «فعالیت در چهارچوب قانون نظام جمهوری اسلامی» را در برمی‌گیرد.

حال به دنبال تایید یا رد یا نفی مشی سیاسی این جریانات سیاسی در حرکت سیاسی «مطالبه گرانه» و «عدالت خواهانه» و «تحول خواهانه ی» ترکها در این کشور نیستیم. بلکه برآنیم از زاویه ای دیگر بر آن بنگریم...

آنچه در این میان غیر قابل انکار است اینکه طرفداران هر جریان سیاسی با استراتژی وتاکتیک های مشخصی قدم در میدان مبارزات وجدال سیاسی می نهد و مشی سیاسی مشخصی را بر خود برمی‌گزیند و یقینا این فعالان سیاسی برای نیل به اهداف و آرمان‌های خویش، در کنار موفقیت‌هایی که به کف می‌آورند بلاشک در این راه خطاهایی را نیز مرتکب خواهند شد و این خطاها غیر قابل انکار است. و هیچ فعال سیاسی و جریان وجنبش سیاسی نمی‌تواند خود را بدون خطا قلمداد کند و فقط راه و مسیر دیگران را تخطئه نموده و صرفا مسیر خویش را مسیرِ صراطِ مستقیمِ ختم برهدف معرفی نماید!

با این مقدمه به سراغ اصل سخن می‌رویم...

در چند روز اخیر تعدادی از بزرگان حرکت سیاسی ترکان و آزربایجان از شرکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی پیش رو با شرایط خاص سخن گفته اند که متاسفانه این بزرگان مورد حمله وهجمه ی برخی فعالان دیگر قرار گرفته اند!و این گروه سعی دارند دیدگاههای خویش را بر دیگران تحمیل نموده و گناه صد ساله اخیر دشمنان آزربایجان و حرکت را برپای این بزرگانی که ملت را به رای دادن به کاندیداهای خاص ترغیب ودعوت می‌کنند بنویسند وکلیه ی کازه وکوزه بر سر آنان خورد کنند!

امروز هیچ کس و هیچ جریانی توان مصادره ی دستاوردهای مثبت حرکت را ندارد و بالعکس نیز نمی‌توان بار مشکلات و تقصیر ها را بر دوش کسی یا جریانی ریخت. سخن اینجاست که به همان راحتی که می‌شود بر شرکت کنندگان در انتخابات خرده و ایراد گرفت به شکلی دیگر و به نوعی دیگر نیز بر تحریم کنندگان انتخابات نیز می‌توان انتقاد کرد و اثبات نمود که آنها نیز به «سهم خویش» البته نه بیشتر!!! مسؤل شرایط پیش آمده ی فعلی هستند وهم در پیروزیهای پیش آمده و هم در شکست ها به سهم خویش شریکند!
درنتیجه جملگی در ایجاد این شرایط امروزی سیاسی سهیم بوده و باید به گونه ای برای بهتر وایده ال شدن شرایط سعی وتلاش مضاعف کنیم!!!

فلذا ضرورت دارد با احترام به دیدگاه سیاسی همدیگر و رعایت ادب و احترام به بینش و افکار طرف مقابل، باید به فعالیت سیاسی خویش ادامه دهیم.

«آزادی» یک جامعه فقط در گرو «احترام به دیدگاه مخالفان» تضمین و بیمه می‌گردد..

«انسانهای آزاد» در یک «جامعه ی پلورال و تکثر گرا» زاییده می‌شود نه جامعه ی «مونولوگ و تک گوی » ...

البته عکس این قضیه نیز صادق است..

یعنی میوه ی یک «جامعه ی آزاد» یقینا «انسانهایی پلورال» خواهد بود و «مونولوگ و تک صدایی» در آن جوامع آزاد راه ندارد. ..