«انتخاب کردن»و«انتخاب شدن »از حقوق اولیه ی انسانها در جوامع مختلف سیاسی عصر مدرنیته هست.

برای رسیدن به چنین حقوقی وایجاد نهادی چون نهاد قانون گذاری بسیاری جانشان را در این راه از دست داده اند.

در کشور ما نیز ملت برای اعمال نظر خویش و سهیم شدن در تصمیم گیری های قدرت، نهاد مجلس را با مشقت بسیار پایه گذاری کردند شاه قاجار مجلس را با توپهای روسی بست. نهایت آخرین شاه قاجار پذیرفت که مشروطه را به رسمیت شناسد !
اما نهایت این رضاخان بود که با کارگردانی انگلیس درِ مشروطه را گل گرفت و بافته های روشنفکران را پنبه کرد!

رضاخان آشکارا مجلس را به طویله تشبیه کرد! و از راه یافتن نمایندگان واقعی مردم به مجلس جلوگیری کرد!

مجلسی داشتیم فرمایشی! جملگی گوش به فرمان اعلی حضرت!

این روال در دوران پهلوی دوم نیز داوم یافت!
وگوش اعلی حضرت بدهکار اعتراضات مردمی نبود و زمانی صدای اعتراض مردم را شنید که از«مارکسیست و کمونیست گرفته تا مذهبی و دین مداران و ملی گرایان» بر علیه شاه به خیابان آمده بودند!

بعد از انقلاب وضعیت انتخابات بهتر شد اما به مرور با کشف و تفسیر و اعمال «نظارت استصوابی» از نهاد شورای نگهبان عملا مجلس«موضوعیت»خود را ازدست داد.
ومتاسفانه از راهیابی نیروهای مستقل و منتقد دولت و حاکمیت جلوگیری به عمل آمد!

یک جریان سیاسی خاص که توان رقابت در یک بازی عادلانه را نداشتند از دوپینگ سیاسی استفاده کردند.
وباحذف رقبا قبل از شروع بازی سیاسی مسیر را برای راهیابی اعوان وانصار خویش هموار ساخت که این روش انتخاب نه جزو هدفها وآرمانهای رهبران انقلاب بود و نه مردم آرزوی چنین روزهایی را میکردند!

نمایندگان واقعی ترکها و ملت آزربایجان از دوران پهلوی اول از حضور در اکثر انتخابات های کشور اعم از دولت و مجلس از حق «انتخاب شدن» و «انتخاب کردن» محروم شدند.

به سال 1324 سید جعفر پیشه وری پس از انتخاب شدن اعتبارنامه اش را رد کردند و متعاقبا با آذربایجان چه ها کردند که جملگی می‌دانیم....

به سال 1374 در تبریز آرای دکتر چهرگانی به دست دولت هاشمی رفسنجانی ابطال گردید و ادامه ی ماجرا...
در اکثر شهرهای آزربایجان و مناطق ترک تبار کاندیداها با رویکرد سیاسی«تحول خواهانه و هویت طلبانه»رد صلاحیت می‌شوند و با حذف مواجه می‌شوند!
به عنوان نمونه اکبر اعلمی با نزدیکی به فعالان مدنی وسیاسی آزربايجان با تیغ تیز هیات های نظارت حذف گردید!
یا خانم سهیلا کارگر از حوزه ی انتخاباتی قزوین در دورقبل رد صلاحیت گردید!و...

چه باید کرد؟

پروژه ی صاحبان قدرت در مناطقی مثل آزربايجان وکردستان و بلوچستان و... این است که عوامل ونیروهای سرسپرده و بله قربان گو را به مجلس بفرستند.

برخی بخاطر ترس از قطع یارانه و دیگری بخاطر ترس از استخدام و... و برخی نیز مواجب و جیره بگیر حاکمیت هستند.
این گروه در هر شرایطی پای صندوق‌های رای حاضر خواهند رفت .

اینکه تحریم انتخابات به ضرر حاکمیت است! به نظر نگارنده خطای تحلیلی است.
اولا اینجا کشور سویس و هلند و فرانسه نیست. که صاحبان قدرت نگران مشروعیت خویش باشند، در ثانی نیروهای خودی را پای صندوق های رای حاضر خواهند کرد!

ونهایت آب از آب تکان نخواهد خورد و مجلس ودولت وقضا به دست یک جریان خواهد افتاد و جواب اعتراض های مردمی را آنگونه خواهند داد که شاهدش بودیم...

گاهی آدم از یک بده بستان دو هدف دارد. ابتدا اینکه سود بردن و بهره گرفتن از معامله ی انجام گرفته است و دوم اینکه دفع ضرر و ممانعت از ورود ضرر بیشتر به خود است.

در شرایط کنونی،شرکت در انتخابات مجلس نفع چندانی برملت نخواهد داشت اما سبب دفع ضرر خواهد بود!

جریان انحرافی ایرانشهری با لانه کردن در بطن حاکمیت و خزیدن در زیر پوست نظام فرهنگ وهویت وفرهنگ اقوام وملل غیر فارس را نشانه رفته است از ترک و کرد و گیلک و... جملگی در خطر نابودی به دست سیاست پیشگان فاشیست هستند!
لذا محدود کردن فعالیت انتخاباتی مجلس به یکی دوشهر و رها ساختن دیگر شهرها چون قم و اردبیل وآستارا و رشت و خراسان و شیراز و کرج... به امان ایرانشهری ها ما را بازنده ی میدان سیاست خواهد کرد.

نتیجه!

چنانچه کاندیداهای اصلی تحول خواه ترکها رد صلاحیت شوند با حمایت از نیروهای مستقل در مقابل اصلاح طلبان و اصولگرایان می‌توان از ورود ضرر بیشتر جلوگیری کرد!

غیر از شهرهایی چون اورمیه و سولدوز قطعا باید به فکر نتیجه و سرنوشت انتخاباتی شهرهای دیگر نیز بود.

دیگری اینکه ارائه ی لیست واحد در کلیه ی شهرها ضروري والزامیست.
بزرگان «باید وباید»در همه ی شهرها با همفکری فعالان ملی و سیاسی همان شهر لیست واحد برای انتخابات ارائه دهند.

از شکست نباید ترسید، در بازی باختن بسی بهتر از بازی نکردن است!