لولهنگ همان آفتابه گلی و سفالین بود که در قدیم از گِل درست می‌کردند در ۱۳۲۹ش که بحث ملی شدن صنعت نفت درگرفته بود سپهبد رزم آرا نخست وزیر که از مخالفین ملی شدن نفت بود در مجلس،گفته بود«ملتی كه لیاقت لولهنگ سازی ندارد چگونه می‌تواند صنعت نفت را اداره كند»!این سخن شاید برای ایرانیان تلخ باشد اما در باره هر سخن تلخی باید تامل کرد و اندیشید شاید رگه ای از حقیقت در آن باشد! مخصوصا در مورد ملت و دولتی که همواره بند ناف اقتصادش به چاههای نفت بسته بوده و هر زمان که دلارهای نفتی افزایش می یابد بقول معجزه هزاره سوم،به فکر مدیریت جهانی می افتد و مانند طاووس علیین،غرق در رنگهای زیبایِ پرهایمان میگردیم اما وقتی اندکی خلل در آن دلارها روی میدهد آن وقت کم کم متوجه پاهای زشت مان میگردیم!...

امروزه بیشتر اوقات،سرگرم بررسی روزنامه و نشریات قدیمی هستم دیروز رسیدم به یکی از تندترین و رادیکالترین این نشریات یعنی«نبرد ملت» که در واقع میتوان آنرا به عنوان سخنگوی جمعیت فداییان اسلام و به عبارتی قاتل رزم آرا نامید این روزنامه چنان تند می تاخت که در صفحات مختلف آن، حکم اعدام رزم آرا نخست وزیر وقت را صادر کرده و نواب صفوی در چندین جا از برپایی یک حکومت اسلامی سخن گفته...

سپهبد حاجى على رزم آرا (نخست وزير وقت) در ۱۶ اسفند ۱۳۲۹ در حالى كه براى شركت در مراسم ترحيم آيت الله فيض به مسجد شاه رفته بود توسط خليل طهماسبى(عضو فدائيان اسلام) ترور شد. روزنامه نبرد ملت پس از کشته شدن رزم آرا در صفحه اول خود با خط درشت نوشت که:«رزم آرا به جهنم رفت، جنایتکاران دیگر هم بزودی بدنبال او رهسپار خواهند شد.

دیدی که چه کرد احمق خر خود مظلمه برد دیگری زر

روزنامه براینکه به مقتول،بیشتر توهین کند حتی در بیت اول «اشرف خر» را به «احمق خر»تغییر داده! سپس می نویسد:«گلوله ای که دیروز از هفت تیر یک مرد حق در فضای مسجد شاه خارج و مغز رزم آرا را متلاشی کرد آخرین ضربت قطعی و موثری بود که پتک آسا پیکر گندیده و متعفن هیئت حاکمه را به زیر خود گرفت. این گلوله تنها به زندگی علی رزم آرا خاتمه نداد این گلوله مغز منجمد و کثیف دستگاه حاکمه ایکه کشوری را به آتش حرص،آز و شهوت کثیف خود کشیده سالهاست این جهنم سوزان را به ماتمکده ای مبدل کرده است اصابت و همانطور که نعش رزم آرا در مسجد شاه غلطید لاشه لجن این دستگاه هم تعادل خود را از دست داده و مرگ مسلم را به چشم خود دید...»(به نقل از: نبرد ملت،شماره مسلسل۱۹،مورخع۸اسفند۱۳۲۹ص۱)

خليل طهماسبى بازداشت و به قتل رزم آرا اعتراف كرد اما روز بعد آيت الله كاشانى(رئيس وقت مجلس شورا) قتل رزم آرا را واجب و طهماسبى را «منجى ملت ايران» دانست نمايندگان مجلس شوراى ملى نيز يك سال و چند ماه بعد با تصويب ماده واحده اى طهماسبى را عفو و مقدمات آزادى او را فراهم كردند.

از وقتی که ارتش مدرن ایران تشکیل شده رزم آرا در میان تمامی افسران، ویژه بوده هم شخصیت ویژه داشته بسیار زرنگ، نخبه و باتحصیلاتی عالی در فرانسه. و هم موقعیتی ویژه داشته چرا که او بعد از رضاخان،اولین افسری بوده که به نخست وزیری رسید هرچند رضاشاه به فرزندش توصیه کرده و اکراه داشت که افسری را نخست وزیر کند چون خودش نخست وزیر احمدشاه شده و بر قدرت چنگ انداخته بود. از طرفی باید گفت که کمتر نخست وزیری به مانند رزم آرا در زمان نخست وزیری اش، این همه دشمن داشته: شاه و دربار از او ترسیده و دشمن اش بودند، اکثریت مجلس با او دشمن بود، آیت الله کاشانی و فداییان اسلام دشمن آشتی ناپذیر او بودند و جبهه ملی نیز از دشمنان سرسخت او بود. دشمنی و تاختن بر رزم آرا چنان گسترده بود که حتی آدمی چون دکتر مصدق در مجلس گفت:«خودم مثل جوجه سرت را می برم»! و تمام نمایندگان مجلس زدند زیر خنده! که مصدق با آن جثه نحیف اش که جابجا غش میکرد سر کسی را مثل جوجه می برد!...