نمی دانم این مقاله را جناب راشدی در جواب به مقاله بنده در مورد حرکت به سمت توده گری نوشته اند یا بر حسب نیازی که خود تشخیص دادند .

در هر دو حال من این نوشته را با عرض معذرت از محضر ایشان، فاقد کارایی می دانم و معتقدم این نوع نگاه ما را به گذشته و به همان دوره ای می برد که مرحوم ذهتابی ، دکتر هیئت و دیگر بزرگان در پی آن بودند .امروزه دیگر بدون تشکیلات و حزب هیچ حرکتی موج ایجاد نمی کند و چنین خواسته های نیروی های بدون صاحب هستند که در میدان جولان می دهند و نیروی خود را هدر می دهند .دو نیاز عمده برای رسیدن به هدف وجود دارد.

ابتدا بایستی احزاب و تشکیلات با جمع بندی جریانهای دیگری که به نفع ما نیستند به یک اجماع عمومی برسند و دیگر اینکه این اجماع به سمت یک تشکل اقتدارگرایانه میل پیدا کند .این بدان معنا است که ما نمی توانیم مردم را در انتخاب فلان یا بهمان حزب یا تشکل مخیر بدانیم مشکل توده برای اجماع را تشکل ها باید حل کنند نه به عکس .اگر حزب یا احزاب نمی توانند به یک جمع‌بندی تعیین کننده برسند بهتر است درب خانه خود را ببندند.

در حالیکه سلطنت طلب ها و مجاهدین هر روز صفوف خود را محکم می کنند ما نمی توانیم دست روی دست بگذاریم تا ببینیم این مردم کی به فرمان رضا پهلوی به صحنه می آیند یا نمی آیند !

و اگر آمدند چه باید بکنند .امروز حتی ما شاهد نفوذ این جریان در بدنه سیاسی برخی احزاب سیاسی داخلی هستیم: در ستایش از رضاخان کتاب نوشته می شود امثالی مثل اتابکی نیز سعی می کنند به این جریان منتسب و متصف کند، آن وقت ما بیاییم تا ببینیم و بلوچ وعرب و کرد چه می کنند تا ما نیز از آنها تبعیت کنیم؟! ضمن آنکه من فکر می کنم آنها در حوزه تشکل سیاسی به مراتب منسجم تر از ما هستند.

در این شکی نیست که در حرکت اذربایجان طیف های گوناگون وجود دارد اما چنین واقعیتی نمی تواند ما را برای رسیدن به یک اجماع،در پشت درب های اطاق فکری معطل نگه دارد.