پرده اول

در ۱۳ دی ماه فرمانده نظامی ایران در کسوتی دیپلماتیک توسط دولت آمریکا "ترور" می گردد. افکار عمومی جهان کاخ سفید را مقصر می خواند و وزیر امور خارجه آمریکا در کاخ سفید نمی تواند پاسخ قانع کننده ای به ترور "قاسم سلیمانی" بدهد و از دست خبرنگاران می گریزد و اکثر سیاستمداران و تحلیگران ترامپ را محکوم می کنند و آمریکا را به عنوان ناقض قوانین و کنوانسیون های بین المللی معرفی می کنند.

پرده دوم

در روز دوشنبه جمعیت بزرگی از اقشار گوناگون برای بدرقه سرباز از جان گذشته به خیابان های تهران و سراسر کشور میآیند و با سردار سلیمانی وداع می کنند.

پرده سوم

نیروهای نظامی ایران با پرتاب ۱۳ موشک به پایگاه های آمریکا در عراق واکنش نشان می دهند. هنوز از آمار زخمی ها و خسارات وارده به نیروهای آمریکایی اطلاع دقیقی درز نکرده است ولی هیمنه ابرقدرت در منطقه باز هم توسط ایران شکسته می شود.

پرده چهارم

و اما پرده تلخ چهارم زمانی اتفاق میافتد که هواپیمای مسافربری اوکراین بر فراز آسمان تهران ناگهان از صفحه رادار محو می شود و تمامی سرنشینان آن جان میبازند.

پرده پنجم

ترامپ می گوید به سقوط "مشکوک" است و ترودو می گوید "احتمالاً" کار ایران بوده است و بوریس جانسون می گوید "یقینناً" کار ایران بوده است و نهادهای ایرانی به مدت سه روز تکذیب و کتمان می کنند و سپس در بامداد روز شنبه ۲۱ دیماه بیانیه ای صادر می شود و "خطای سهوی" علت سقوط هواپیما اعلام می گردد.

حال اجازه دهید کمی به عقب تر برگردیم و با هم بخشی از تاریخ نه چندان گذشته خود را مرور کنیم. ۱۲ و ۱۳ دی ماه ۱۳۹۴ از اهمیت بالایی برخوردار هستند. ۱۲ دی ماه ۱۳۹۴ "نمر باقر النمر" یکی از شهروندان عربستانی که از فقهای شیعی عربستان است اعدام می گردد و جهان به "شیوه فجیع اعدام" این انسان واکنش نشان می دهد و سخن از محکومیت عربستان در سازمان های مستقل بین المللی شد ولی ناگهان "نیروهای خودسر" سفارت عربستان را در جلوی دوربین های بین المللی اشغال و به آتش می کشند و جهان گردن زدن با شمشیر شیخ نمر را به فراموشی می سپرد و ایران به عنوان یک کشور وحشی و حامی ترور در شبکه های جهانی "برساخت" می گردد. اما مسببین هیچگاه در پیشگاه ملت و قانون بازخواست نمی شوند. حال در ۱۳ دی ماه یک شهروند ایرانی و فرمانده نظامی در کشوری ثالث تکه تکه می شود و جهان از سبعیت آمریکا متعجب می گردد و بخش عظیمی از مردم ایران (با تمامی دلشکستگی و فاصله ایی که از حاکمیت به دلیل سرکوب تظاهرات آبان ماه دارد) به خیابان ها میآیند و از سبعیت ترامپ ابراز انزجار می کنند و سرباز شجاع خویش را با احترام به خاک می سپارند و دنیا نیز کاخ سفید را محکوم می کند ولی ناگهان هواپیمایی "سقوط" می کند و تبدیل به اخبار نخست جهان می شود بی آنکه گزارش مستندی ارائه شود. اما ترامپ و بوریس جانسون زودتر از تیم تحقیقات ایرانی "یقین" پیدا می کنند که هواپیما را ایران زده است. من مطئنم که مدیریت بحران (بهتر است بگویم تولید بحران) در ایران خود فاجعه ایی بزرگ است و قصد دفاع از بی مدیریتی نهادها و عدم پاسخگویی مسئولان را ندارم ولی پرسشی دارم و آن این است ترامپ و مهمتر از آن بوریس جانسون چگونه به یقین رسیده بودند که ایران هواپیما را زده است؟

در سال ۲۰۱۴ هواپیمای مالزیایی بر فراز اوکراین با بیش از ۲۰۰ مسافر توسط موشکی سقوط کرد. هنوز بعد از ۶ سال با وجود تمامی رادارها و ساتلایت ها نه روسیه مسئولیت می پذیرد و نه اوکراین و جهان هنوز در حال تحقیق است. در سال ۲۰۱۵ هواپیمای مالزیایی در اقیانوس هند محو شد و هنوز جهان در حال تحقیق است اما چطور شد در پس قتل سردار سلیمانی و نوزایی وحدت ملی در جامعه ایرانی در پس این واقعه ناگهان هواپیمای مسافربری اسقاط می گردد و بی گناهانی کشته می شوند ولی پیش از اعلام تحقیقات "شماره ۱۰" می گوید یقینناً این کار خود ایران است؟

آیا وقت ان نرسیده است که کمی تامل کنیم؟