دیالوگ نوعی مبادله فکر و اندیشه است ،این کارشبیه انتشار و انفال اموال است.

در بین جامعه آزاد یک اصل ناگسستنی است .انعکاس اندیشه و بازتاب فعل و انفعالات آن در بین شهروند فرهیخته ما را برای دیدن معایب و محاسن آن آماده می کند و پذیرش و ظرفیت فکری را برای شنیدن نقد و انتقاد بالا می برد .در بین فعالین مدنی دیالوگ وجود ندارد و اگر هست چیزی شبیه صدای های و هوی استادیوم هاست .بدین گونه نه حقیقتی نمایان می شود و نه راستی از ناراستی قابل تفکیک است .

در حقیقت چنین گفتگویی بی شباهت به مونولوگ ( تک گویی) نیست .یک راوی وجود دارد و آن نیز صدای هیاهو است .مونولوگ ماهیتا بد نیست اگر داستانی یا حدیث نفسی گفته شود اما در سیاست مونولوگ پیامدی از یک فکر انجماد شده است .موجودیت مونولوگ در این وضع آفرینش هیچ چیزی نیست .فعال مدنی حرف می زند اما تنها خود می شنود گویی برای خود مانیفست می نویسد یا اینکه دارد درد نفس خود را به حساب سیاست و جمع جا بزنداین کار بسیار درد آور است ولی واقعیت دارد به ندرت می توان فعالین مدنی را در یک محیط صمیمی در حال گفتگو مشاهده نمود ،گاهی وقتها به نظر می رسد مشکل آذربایجان درست در همین نقطه جمع شده است کسی با کار و اندیشه دیگری کاری ندارد و یا اینکه فکر می کند دیگران زائد و بیهوده هستند و آنچه اهمیت دارد تنها خود وی است .اخیرا در یک کلیپی فردی فعال را مشاهده کردم که برای خود فیلم کوتاه ساخته بود این کار به معنای واقعی یک خودپرستی افراطی است که تنها مونولوگ را پسند حرکت می داند . در حقیقت آنچه تولید می شود برای خوانش متن نیست بلکه امیدواری به درک خواهش نفس است که همه چیز را تحت الشعاع قرار می دهد .آشنای با دیالوگ برای ما نامأنوس است زیرا هر چه هست باید موضوع خود ما باشد .این حرف به معنای شک دکارتی در اینکه « من فکر می کنم پس هستم» نیست بلکه بدان اشارت است که اگر « من در میدان نیستم پس هیچکس وجود ندارد » هست.