«بخش سوم»

این روزها«کرونا ویروس»با ارابه ی مرگ خویش بی رحمانه از شرقی ترین تا غربی ترین نقطه ی جغرافیای کره ی خاکی را طی می‌کند وکوچک وبزرگ را گرفتار ساخته وگاهی برخی را به کام مرگ می‌کشد!

برخی کشورها در اولین فرصت با شنیدن خبر این ویروس زنگ خطر را به صدا در آورده به حالت آماده باش در آمدند لذا تلفات کمتری دادند! مثلا تایوان چسبیده به چین از ابتدای کار، مساله را جدی گرفت و اکنون شرایط در آن منطقه عادیست،یا کشور ترکیه که در مورد مدیریت این بحران موفق تر از کشورهای پیشرفته ی غربی عمل نمود.

«اما ایران»

ماجرا از قرنطینه نکردن قم شروع شد ونهایت کار از دست مسولین خارج گردید!
شیوع بیماری سرعت بیشتری گرفته است!

بالاترین مقام سیاسی کشور «سرلشکر باقری» را مسؤل مبارزه با کرونا کرده اند!

طبیعی‌ست که اطلاعات شخص رهبر از موضوع ویروس کرونا ونحوه ی مهار ومبارزه با آن کم باشد!
یقینا مشاوران ایشان پیشنهاد حضور نظامیان را در امر کنترل ومدیریت بحران کرونا را به ایشان داده اند!

نگرانی ها از «حضور نظامیان»

همگی به خوبی می‌دانیم که دولت ومجلس با وجود اختیارات و امکانات کامل ومتخصص صلاحیت دار (وزارت بهداشت و درمان) نتوانست از عهده ی این مساله بر آید!

و شنیدیم که تعداد کثیری از پرسنل بیمارستان ها اعم از دکتر وپرستار وخدمه جان خود را در مبارزه با ویروس کرونا از دست دادند!
حال سوال اینجاست پزشکان و پرستارانی که با وجود آشنایی کامل با امر بهداشت و درمان و ویروس و میکروب... در مبارزه با کرونا اینچنین جان خود را ازدست می‌دهند...

پس ما با چه منطقی نیروهای نظامی و امنیتی خود که ناآشنا به این امور هستند را مستقیما به جنگِ چنان ویروس خطرناکی می‌فرستیم؟

پزشکان وپرستاران از نبود امکانات کافی اعم از لباس و ماسک حرفه ای و بهداشتی کارکنان خود عاصی و شاکی هستند واعلام می‌کنند که تعداد کثیری از کارکنان خود را بخاطر نبود و یا کم بودن امکانات از دست داده اند!
حال نیروهای نظامی که قرار است در نوک حمله به جنگ کرونا بروند! قرار است با کدام تخصص و آموزش و امکانات با ویروس کرونا بجنگند؟
مبارزه با این ویروس یک «امر تخصصی» و ای بسا «فوق تخصصی» هست و مهارِ این بحران برنامه ریزی دقیق و کامل وجامعی را می‌طلبد!

اگر امکانات فنی _بهداشتی در کشور هست چرا این امکانات در اختیار بیمارستان‌ها ودرمانگاهها قرار نمی‌گیرد؟

نیروهای نظامی اصولا شبها به صورت دسته جمعی در آسایشگاه استراحت کرده و روزها در پادگان ها به صورت گروهان آموزش وسان می‌بینند و درگیری یک نفر با ویروس می‌تواند در یک روز صدها سرباز را مبتلا سازد!

فرض بگیریم امکانات کامل هم در اختيار این تیم نظامی قرار دهیم باز به خاطر نبود تخصص کافی در این کار می‌تواند به فاجعه‌ منتهی گردد! چرا که نبود تخصص، خود یک مساله ای بنیادین است! و به این ماند که ما یک اتوبوس را به دست کسی بسپاریم که یک ملوان کشتی هست! وحتی ایمان ویقین داشته باشیم که طرف ملوان باتجربه وکارکشته ای هست!

ای بسا این ملوان در اولین پیچ با خودرو به ته دره سقوط کرده وماشین را باتمام سرنشینان به کشتن دهد! هر چند حتی ما به«صداقت»این ملوان که در عمر خویش رانندگی نکرده است هم شک نداشته باشیم!
بسپردن امور به یک نیروی صادق و وفادار ِ «غیر متخصص» می‌تواند فاجعه بیافریند!

و این نگرانی هست آخر کار، این نیروهای نظامی خود توزیع گر و پخش کننده ی کرونا بشوند تامهار کننده ی کرونا

پیشنهاد می‌شود در این امر کمی تامل و در حد امکان در این تصمیم تجدید نظر گردد!

به نظر نگارنده چنانچه حاکمیت برای کنترل این بحران مصمم است وعزمشان جدیست،که تقریبا کار بس سخت شده است و کار از کار گذشته..
.
1_می‌بایست «کمیته ای متشکل از سران سه قوه» تشکیل یابد وبقیه ی نهادها با دستور این کمیته اقدام نمایند!

2_مجلس در اولین فرصت قوانینی با سه فوریت به مجلس برده وتصویب نماید این قوانین از دادن اختیارات کافی به دولت و اعطای بسته های حمایتی اقتصادی به مردم تا جرم انگاری پخش عمدی وغیر عمدی ویروس کرونا و...

3_ محاکمه ومجازات مدیران سهل انگار توسط قوه قضائیه، که کار را به اینجا رساندند...
4_ محاکمه ومجازات شهروندان خاطی که اسباب شیوع بیماری را عمدا یا غیرعمدا تسهیل می‌نمایند!

5_دولت با تقسیم کشور به چند ایالت و سپردن هر ایالت به یک وزیر کاری و توانمند با اعطای اختیارات کامل به راحتی می‌تواند بحران را چند تکه نمود ومهار سازد!با نظام بروکراتیک ومرکزگرایانه نمی‌توان براین بحران غلبه کرد!

6_پیشنهاد می‌گردد ایالت قم وخراسان را به مدیر غیر دولتی وترجیحا نظامی _سپاهی سپرده شود.

7_در حد امکان از تجارب و امکانات وکمکهای دیگر کشورها و نهادهای بین‌المللی استفاده شود!