در خبرها آمده است که مجسمه ی فردوسی» در قزوین تخریب گردیده است!

متأسفانه در فضای مجازی نوک حمله ها به سوی فعالان مدنی و سیاسی ترکها نشانه رفته است.

نیازی به گفتن ندارد که فعالان مدنی و سیاسی ترکها وکلا ملت ترک نه امروز بلکه در طول تاریخ حامی فرهنگ وادبیات وهنر وگفتگو بودند وهستند.

بارها و بارها به این موضوع اشاره کرده ایم که تنها جریان سیاسی موجود در حال حاضر در کشور که جملگی فعالان سیاسی آن بر فعالیت مدنی وقانونی تاکید دارند ترکها هستند وبقیه ی جریانات از اقوام وملل دیگر امثال جریانات پژاک وپ ک ک منتسب به کردها هستند وسلطنت طلبان آریایی و مجاهدین خلق و... همگی برانداز بوده و به حرکت‌های تروریستی و تخریبی وغیر مدنی متوسل می‌شوند...

بر همه عیان است که شاهنامه فردوسی در دربار سلاطین ترکی چون سلطان محمود غزنوی نگارش یافت با وجود اهانت‌هایی که در این کتاب به ملت ترک نوشته شده است اما سلطان محمود نویسنده ی «شاهنامه» بهتر است بگوییم «فحشنانه» فردوسی را مجازات نکرد. حال این موضوع را مقایسه کنید با رفتار شاهان پهلوی با شعرای مخالف پهلوی چه ها که نکردند.

شاید ذکر چند مورد از جنایات خاندان پهلوی خالی از لطف نباشد.

«میرزاده ی عشقی» قبل از اینکه رضاخان رسما تاجگذاری کند در دوران حکومت قاجار به دستوراداره تامینات رضاشاه کشته می‌شود...

پس از رسیدن به قدرت رضاخان «فرخی یزدی» شاعر ومنتقد رضا خان با آمپول هوای پزشک احمدی مشهور کشته می‌شود..

در دوران پهلویِ پسر «امیر مختار کریمپور شیرازی» ، شاعر و مدیر شجاع و مبارز روزنامه ی شورش بود که جان خود را در ۳۵ سالگی در پای قلم و آرمانش از دست داد. امیر مختار که از منتقدان شاه و خاندان سلطنتی بود بعد از کودتای ۲۸ مرداد دستگیر شده وتوسط اشرف پهلوی زنده زنده به آتش کشیده می‌شود...

وهمچنین «خسرو گلسرخی» از دیگر شعرای عصر پهلوی دوم به بهانه های واهی اعدام گردید.

این دوران کوتاه عصر پهلوی «اندیشه کش» را با دوران هزار ساله ی سلاطین ترک مقایسه کنید.
شعرایی چون حافظ و سعدی وبسیاری دیگر در دوران حکومت حاکمان ترک شعر سروده اند و پرورش یافته اند و جالب‌تر اینکه اکثر این شعرا مخالف ومنتقد حاکمان وسلاطین ترک عصر خویش بودند. در دوران حکومت پهلوی شعرای منتقد پارسی گوی که به چنین رذالت سخیفی مبتلا شدند و بدتر از آن زبانِ شعرای غیر پارس را برید و دهانشان را کلا بست و کتاب‌ها بسوزاند..
نوشتن به زبان غیر فارسی به خصوص زبان ترکی ممنوع گردید.

با این مقدمه ی کوتاه به راحتی می‌شود به این جمع بندی رسید که شکستن مجسمه و نابودی آن نه کار فعالان مدنی ترک که چنین رفتارهایی سخیفی برازنده ی خود پان ایرانیست ها برای مظلوم نمایی خویش است که سالهاست این حنایشان دیگر رنگی ندارد.

فعالان مدنی ترک به دنبال شکستن مجسمه ی فردوسی از میادین شهرها نیستند بلکه به دنبال زدودن «افکار نژاد گرایانه و فاشیستی فردوسی» از ذهن و فکر ملت ایران هستند که بعد از سر کار آمدن حکومت پهلوی در کشور پخش گردیده است...