آمریکایی‌ها، گروه‌های سیاسی ژاپن تظاهرات بزرگی علیه این اشغالگری براه انداختند. اندیشمندی از رهبران آن تظاهرات پرسید که چرا در برابر اشغال ساخالین توسط شوروی خاموش مانده‌اند؟ همگی آنها گفتند که می‌دانیم آمریکایی‌ها در برابر درخواست‌های مربوط به خودمختاری و حق تعیین سرنوشت همدردی دارند ولی شوروی هرگز با ابزار تظاهرات و اعلام نارضایتی عقب نخواهد نشست.

در صورتی که کنشگران یک جامعه، اعتراض و تظاهرات را بی‌نتیجه بدانند شکل‌گیری و تدوام آن ممکن نخواهد بود و عامل روانی لازم برای تظاهرات ممتد و دامنه‌داری مانند آنچه که این روزها در آمریکا شاهدش هستیم، امیدواری معترضان به تاثیربخشی اعتراض است.

خوشا به حال حکومت‌هایی که مردمانشان به اصلاح آنها امیدوارند و برای این منظور دست به اعتراض می‌زنند تا خیابان‌ها راوی مباحثی باشند که تریبون‌ها از گفتنش شانه خالی کرده‌اند. حال اگر این مردم از شنیده شدن صدایشان ناامید شوند و توان تغییر کلیت ساختار را در خود ببینند باز می‌توان صدای اعتراض آنها را شنید. بدا به حال مردمانی که از این آخرین ابزار بیان مطالبات نیز محروم و ناامیدند.