اخیرا موضوع آمدن کردها که از طرف فرماندار محترم به دید امنیتی مورد نظر واقع شده است ، برخی از دوستان خواسته یا ناخواسته به طرفداری از مهاجرت کردها به پارس آباد روی خوش نشان داده و به تقبیح سخنان ایشان پرداختند.

من نمی دانم چرا اهمیت و شأن عنصر انسانیت فقط برای مردم آذربایجان صادر شده و دیگران از این سفره چیزی برداشت نمی کنند و دستشان کوتاه است . مثلاً همین بزرگان کرد ادعای ارضی به آذربایجان دارند و علنا آن را بر زبان می آورند ولی بزرگان ما بی اعتنا به این موضوع ،سفره مهمانی را برای میهمان ناخوانده باز می کنند . بزرگان علم و ادب فارسی علنا تورکان آذربایجان را تهدیدی برای هویت خود می دانند ولی بزرگان آذربایجان برای هویت فارسی سر از پا نمی شناسند .تبعیض نژادی بین ارمنی و آذربایجانی در داخل کشور غوغا می کند اما بزرگان ما برای ارامنه دلسوزی می کنند.و باز شدن سفارت اسرائیل در ارمنستان را نادیده می گیرند .علت چیست ؟ آیا ما در انسانیت خیلی پیشرفت کرده ایم و حقیقتا از منیت خود عبور کرده ایم یا اصلا منیت و یا هویتی برای خود قائل نیستیم و دیگران را مستحق حق و شخصیت می دانیم. اگر از من بپرسید من می گوییم ما بسیار مطیع و وابسته پرورش یافته ایم و آن حمیت و شجاعتی که ستارخان و باقرخان و خیابانی داشته اند دیگر اثری از آنها در ما وجود ندارد.

موجودی حقیر که برای خوشایند مرکز و دریافت صله ای، از خود بیخود می شویم و اسم آن را انسانیت گذاشته ایم . فکر نکنید این وضع به داخل صدق می کند اپوزوسیون تورک نیز از این قاعده مستثنی نیست ،و وضع آنها دستکمی از همین بزرگان داخل نشین ندارد زیرا آنها نیز هنوز روحا وابسته و بی کس می نمایند و فکر می کنند دیگران برتر و مهتر از آنها هستند. برتر بینی دیگران از دید ما ابزاری برای از بین بردن منیت موجود در عرفان ماست حال آنکه قضیه این گونه نیست. هیچ عارف وارسته ای خود را در برابر دیگران خوار نمی کند این خلاف شخصیت و روح بشری است
شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد
التفاتش به می صاف و مورق نکنیم.

در طول این صد سال مرد آذربایجانی هرچه دیده است ،حقارت و سرزنشی به خاطر تورک بودن است لذا ضمیر ناخودآگاهش عادت به طرد خودی نموده است. هر آنچه مال ماست بد و کریه است و متقابلا هر آنچه را که بخششی برای بالا بردن وزن روان رنجور ما باشد نیکوست .مهم این نیست که چه بخشش می شود مهم نفس امر است که صورت گرفته است این موضوع گرچه پدیده ای روانشناسی اجتماعی است اما برای تفسیر پدیده های سیاسی و اقتصادی نیز کارآست .زیرا علی رغم آنکه مغان هر روز کارگر بی کار تولید می کند باید همین کارگر از کردستان سرازیر شود تا چرخ اقتصادی به حرکت در آید . و این آغازی بد برای تفسیر سایر رویدادهای دیگر است.