جمعه گذشته در یک نشست اضطراری در پکن، «شی جین پینگ» رئیس‌جمهور چین در مورد ضرورت مهار کرونا ویروس و تعیین نظامی برای جلوگیری از اپیدمی مشابه در آینده شد.

یک نظام ملی برای کنترل خطرات بیو- امنیتی، باید «برای حفاظت از سلامتی مردم» برقرار شود. این چیزی بود که «شی» گفت زیرا «ایمنی آزمایشگاهی» یک مساله «امنیت ملی» است. «استیون. دابلیو. موشر» در گزارش ۲۲ فوریه در نیویورک پست نوشت، «شی» واقعا نمی‌توانست بپذیرد که ویروس کرونا که اکنون بخش‌هایی از چین را مبتلا ساخته از یکی از آزمایشگاه‌های تحقیقاتی بیولوژیکی به بیرون سرایت کرده است.

اما روز بعد از این دیدار، شواهد نشان داد که این دقیقا همان چیزی است که رخ داده، چنانکه وزارت علوم و تکنولوژی چین سند جدیدی را منتشر کرد با عنوان «دستورالعمل‌هایی در مورد تقویت مدیریت بیو- امنیتی در آزمایشگاه‌های میکروبیولوژی که با ویروس پیشرفته‌ای مانند کرونا ویروسِ جدید دست و پنجه نرم می‌کنند». دوباره بخوانید. به‌نظر می‌رسد چین در نگهداری پاتوژن‌ها در لوله‌های آزمایشگاهی که به آنجا تعلق دارند دچار مشکل شده است. آیا چنین نیست و چه تعداد «آزمایشگاه میکروبیولوژی» در چین وجود دارد که با «ویروس‌های پیشرفته‌ای مانند کرونا دست و پنجه نرم می‌کنند؟» به نظر می‌رسد در تمام چین فقط یک آزمایشگاه وجود دارد. این یکی هم از قضا در شهر «ووهان» واقع است که مرکز شیوع این بیماری فراگیر است. درست است.

تنها آزمایشگاه میکروبیولوژی «سطح چهار» چین که برای رسیدگی به ویروس مرگبار کرونا مجهز شده «آزمایشگاه بیوایمنی ملی» نامیده می‌شود که بخشی از موسسه ویروس شناسی ووهان است. افزون بر این، یک متخصص و ژنرال ارشد نظامی ارتش آزادی‌بخش خلق چین در بخش «جنگ بیولوژیکی» به نام «چِن وِی» در اواخر ژانویه به ووهان اعزام شده تا به تلاش برای مهار این بیماری کمک کند.

بر اساس گزارش PLA Daily، ژنرال «چن» از زمان آغاز سارس در سال ۲۰۰۳ و سپس ابولا و سیاه زخم، در حال تحقیق روی ویروس کرونا بوده است. این اولین سفر او به موسسه ویروس‌شناسی ووهان نبود، چراکه این یکی از دو آزمایشگاه تحقیقاتی «بیوتسلیحاتی» در کل چین است. آیا این شما را به این مساله رهنمون نمی‌سازد که این ویروس جدید که اکنون به نام « SARS-CoV-۲» معروف شده از همین آزمایشگاه گریخته و به بیرون درز کرده و اینکه کار ژنرال «چن» همانا تلاش و بازگرداندن غول به بطری است، یعنی همان جایی که بود؟ یک واقعیت کمتر شناخته شده هم وجود دارد: برخی محققان چینی عادت کرده‌اند که حیوانات آزمایشگاهی خود را پس از آنکه آزمایش‌هایشان روی آنها به اتمام رسید، به دوره‌گردهای خیابانی بفروشند. درست شنیدید. به جای اینکه حیوانات دارای بیماری مسری را به درستی بسوزانند- چنانکه قانون این را الزامی کرده- آنها این حیوانات را با قیمتی اندکی بالاتر از حد معمول به دوره‌گردهای خیابانی می‌فروشند. یا حتی در برخی مواقع با قیمتی بسیار بالاتر. یک محقق چینی که اکنون در زندان است با فروش میمون‌ها و موش‌های صحرایی در بازار فروش حیوانات زنده – جایی که در نهایت اینها به شکم دیگران می‌روند- میلیون‌ها دلار به جیب زد...